شاعر:بهنود کیمیائی

کجایی ای باران،
که ببینی دلِ این صحرا
سالهاست تشنه مانده است؟
در سینهام
غمیست
که هیچ چشمهای
توانِ شستنِ آن را ندارد.
کجایی ای باران؟
ببار...
فقط یک قطره
بر این دلِ خشک؛
شاید همین یک قطره
برای تمامِ این اندوه
کافی باشد.
ببار،
که من
از تمامِ آسمان
فقط
یک نشانه میخواهم؛
یک قطره
که وقتی بر دلم نشست،
نفهمم
باران بود
یا دستی
که مرا
از این همه غم
نجات داد.