این بار نمیخواهم از مرگ بنویسم؛
میخواهم از تو بنویسم...
(محمد محمدی)
از مردی که صبوری را آنقدر آرام زندگی کرد که حتی درد، شرم داشت صدایش را بلند کند.
سکوتت هنوز در گوش خانه مانده است.
هر بار به سکوتت فکر میکنم، انگار بخشی از وجودم فرو میریزد. بعضی ویرانیها صدایی ندارند؛ فقط انسان را از درون خالی میکنند. تو از آن آدمهایی بودی که با سکوتشان حرف میزدند و با مهربانیشان زخمهای دیگران را مرهم میشدند.
میگویند دنیا بزرگ است؛ آنقدر بزرگ که میلیاردها انسان را در آغوش گرفته است. اما هرچه بیشتر به نبودنت فکر میکنم، بیشتر باورم میشود که این دنیا برای دل پاک تو کوچک بود. انگار زمین، طاقت نگه داشتن آدمهای زلال را ندارد؛ هر که پاکتر باشد، سهمش از این دنیا کوتاهتر است.
من تو را همیشه شبیه نوری دیدهام که هیچ غباری بر آن نمینشیند؛ نه کینهای، نه رنجشی، نه دوروییای. روشنایی دلت از هر آفتابی که بر شاخههای درخت میتابد، گرمتر بود. بعضی انسانها فقط زندگی نمیکنند؛ خود آرامشاند، خود دعا، خود خیر بیادعا.
و من هنوز در همان (فردا) ماندهام...
شبی که گفتی: (فردا میآیم.)
چه کسی میدانست بعضی فرداها هرگز طلوع نمیکنند؟ من چشمبهراه صدای قدمهایت ماندم، اما مرگ، زودتر از تو به در خانه رسید. از همان روز، (انتظار) دیگر یک واژه نیست؛ زخمی است که هر صبح دوباره باز میشود.
رفتی...
نه با هیاهو، نه با شکایت، نه حتی با گلایهای از روزگار. همانگونه رفتی که زندگی کردی؛ آرام، مظلوم و بیصدا. اما رفتنت، تمام سکوتهای جهان را بلندتر کرد. از آن روز، جهان برای من چیزی کم ندارد؛ کسی را کم ندارد... خود روشنایی را کم دارد.
دایی جان...
هنوز باور نکردهام که دیگر نمیتوانم صدایت کنم و پاسخی بشنوم. هنوز گاهی بیاختیار، میان جمعیت دنبال چهرهات میگردم. بعد ناگهان یادم میآید که فاصلهی میان من و تو دیگر با جاده و شهر و زمان اندازه گرفته نمیشود؛ فاصلهی ما را فقط آسمان میفهمد.
تو کجایی؟
من هنوز متوجه رفتنت نشدهام. هنوز دلم باور نکرده است که باید با خاطرههایت زندگی کند. هنوز هر شب، نامت را آرام صدا میزنم؛ شاید مرگ، اشتباه کرده باشد... شاید در؛آسمان یک لحظه باز شود و تو دوباره با همان لبخند همیشگی بگویی: ( آمدم...)
اما خوب میدانم...
بعضی رفتنها بازگشتی ندارند؛ فقط دلتنگیشان هر روز بزرگتر میشود.
اگر روزی دوباره دیدمت، از تو نمیپرسم چرا رفتی؛ میپرسم چرا آن (فردا) را با خود بردی؟ چرا مرا تا پایان عمر، در ایستگاه انتظار جا گذاشتی؟
و اگر مرگ روزی از من بپرسد بزرگترین اندوه زندگیات چه بود، فقط نام تو را بر زبان میآورم.
بعضی آدمها با مرگ از دنیا نمیروند؛ با رفتنشان، بخشی از دنیا را نیز با خود میبرند. تو فقط از میان ما نرفتی؛ آرامش خانه، گرمای نگاهها و تکیهگاه بسیاری از دلها را نیز با خود بردی.
هنوز هر نوری که از پنجره به زمین میتابد، مرا به یاد تو میاندازد؛ اما هیچ نوری، جای خالی تو را روشن نمیکند.
و حالا فهمیدهام...
مرگ، پایان زندگی نیست؛ آغاز دلتنگی کسانی است که میمانند.
یادت جاودانه...
و دلتنگی تو، زخمی نیست که زمان درمانش کند؛
دلتنگی تو، بخشی از وجود من شده است؛
همان بخشی که تا آخرین نفس، با نام تو خواهد تپید.
بهنود کیمیائی