من علی ام!
واقعیت اینه که نمیدونم چرا با وجود اینکه همیشه خودم رو با اسم کوچیک معرفی میکنم، معمولاً با نامِ خانوادگیام خطاب میشم!
اما اینکه چرا اینجام و چرا دارم مینویسم، یه دلیل بیشتر نداره و اون هم اینه که نوشتن، کار منه! توی این مطلب هم میخوام بگم که چطور شد که اینطور شد و از این داستانا!
من سال 65 به دنیا اومدم؛ سالهای مدرسه بجز عذاب و استرس، یک چیزِ دیگه هم برام داشت؛ شروع به نوشتن. موضوع هم ساده و البته شاید کمی خندهدار بود. من اون زمانها مبصر کلاس بودم. یادمه وقتی میخواستم موضوعی رو به یک نفر بگم، مثلاً اینکه چرا سر و صدا میکنی، واسش نامه مینوشتم! و البته هیچ وقت هم این نامهها رو بهشون ندادم.

گذشت و گذشت تا قد کشیدیم و از نوجوانی به جوانی تغییر وضعیت دادم و تو همون زمانها بود که جریانات 88 اتفاق افتاد. ما هم تازه از دانشگاه اومده بودیم و ... شروع کردم به وبلاگ نویسی با مضامینی که خودتون بهتر میدونین. تو همون زمانها بود که با انجمن سینمای جوان آشنا شدم و یه دوره یکساله فیلمسازی شرکت کردم و بعد از یه مدت که تو کارگاههای داستان شرکت میکردم، شدم مدرس داستان نویسی انجمن. این اولین باری بود که من از « نوشتن » درآمد کسب میکردم!

بعد از اون رفتم خدمت و اونجا هم بدون اینکه بخوام رفتم تو فازِ نوشتن نامههای اداری و درخواست و گزارش و ... البته منطقیه که اونجا از این کار پولی در نمیآوردم!
بعد از ترخیص از خدمت، مستقیم رفتم سراغ کار. تاریخ ترخیص من اول فروردین 91 بود و من 15 فروردین سر کار بودم. کارم چی بود؟ مسئول اجرای یه پروژه صنعتیسازی توی قُم! فکر کنم نگفتم که رشتهی دانشگاهی من عمرانه! اما خُب حالا گفتم!
5-6 ماهی اونجا بودم، بعد دوباره این طرف و اون طرف و ... سرتون رو درد نیارم؛ رسیدیم به سال 94، حالا من دو سالی بود که به اصفهان مهاجرت کرده بودم و توی یک شرکت مهندسین مشاور معتبر، طراح سازه بودم. با Etabs کار میکردم و همزمان تدریس هم میکردم. بعد یه روز به سرم زد که نوشتن کتاب هم ایدهی جالبیه! یه کم فکر کردم و رفتم تو مسیر چاپ کتاب Etabs! همون روزها با انتشارات کیان قرارداد بستم، بعد تونستم حمایت مالی گروه نرمافزاری سازه رو جذب کنم و حالا همه چیز فراهم بود تا من دوباره شروع به نوشتن کنم.
حدوداً 4 سال طول کشید تا کتاب چاپ شد. و حالا من یک محتوای مکتوب داشتم. علاقه به نوشتن داشت دوباره در من شکل میگرفت. چند وقت بعد با تیمهای تولید محتوا آشنا شدم، چند تا مقاله براشون نوشتم و همین ابتدای مسیر انتخاب شغل نویسندگی محتوا برای من بود.
حالا چند سالی از اون ماجراها میگذره... این رو بهعنوان اعتراف (معترف بودن) از من داشته باشین:
من خیلی از این شاخه به اون شاخه پریدم. از مربیگری شنا و ناجی غریق بودن گرفته تا دورههای فیلمسازی و کارگردانی فیلم کوتاه و نوشتن کتاب و طراحی سازه و نوشتن! خیلیها بهم میگفتن از این شاخه به اون شاخه نپر... اما الان که برمیگردم و به این 36 سال عُمری که گرفتم نگاه میکنم، ناراضی نیستم! کاری رو کردم که اون لحظه دوست داشتم...
و حالا اینجام؛ دارم توی ویرگول از تجربههام مینویسم و شاید یه روزی هم تصمیم گرفتم داستانهام رو هم همین جا منتشر کنم.
پ.ن : ویرگول امکان استفاده از ایموجی نداره ؟ D: