ساعت 8 و نیم بود که رسیدم آبی سفید. خبرهایِ از دست رفتن «پیروز» رو خونده بودم. پیروزی که پرچمِ ما، برای «پیروزی» بود. ساعت 12:42 دقیقه است و من بدونِ هیچ تمرکزی نشستم روی صندلی و چشم دوختم به مانیتور و سعی میکنم جمع کنم شیرازهی ذهنم رو... کارِ عبث!
تنها چیزی که فکر میکردم کمکم میکنه، استوری بود؛ فکرِ عبث!
واقعیت اینه که خیلی وقتا، ابزارهایی که داریم، راههایی که سعی میکنیم حرفمون رو باهاشون بزنیم و یه کم تنش اینترنالمون رو کم کنیم، اصلاً جواب نمیدن. یعنی اصولاً برای این سطح از تنش طراحی نشدن. ابزارِ این کار نیستن. بنابراین انتظار ما هم میشه انتظارِ عبث!

پیروز برای من یه پرچم بود، مثلِ خیلیهای دیگه. هر وقت یه ویدیو از این پسرِ قشنگ میدیدم، حداقل چند دقیقه جدا میشدم از همهی اخباری که همه درگیرشیم. پیروز برای ما نماد شده بود. نمادِ امیدواری تویِ زمانی که هیچ امیدی نیست.
دارم به این فکر میکنم که کاش اسمت رو میذاشتن «امید»! اما بعد با خودم میگم نه! پیروزی بعد از امیده. ما امید داریم که پیروز بشیم. امید هنوزم توش ناخالصی هست؛ ناخالصیِ نشدن. اما پیروزی مگه توش ناخالصی هست؟ نه! پیروزی تارگت نهاییِ امیده!
اما خُب... متأسفانه پیروز فرزندِ ایران بود. دارم به این فکر میکنم که خودِ پیروز چقدر امید داشته به پیروزی. چقدر تلاش کرد. چقدر به علیرضا شهرداری مطمئن بود؟ مطمئنم خیلی! توی چشماش برقِ اطمینان رو میشد دید.
وصل میکنم همه این ماجراها رو به هم. ماجرای پیروز رو به همه اتفاقایی که توی این چند ماه و چند سال افتاده. به گم شدن حامد توی 88. به داییِ سیامک.
متاسفم پیروز! متاسفم که اینجا به دنیا اومدی. متاسفم که این اتفاق افتاد. متاسفم به امیدی که داشتی و امیدی که داشتیم؛ امیدِ عبث!
