به گفته مسعود جمالی، کنسرت گذار، در گفتگو با علیرضا امیر قاسمی، کنسرت گوگوش در سال ۲۰۰۰ برابر با ۸ مرداد ۱۳۷۹ در شهر تورنتو و بعد در لس آنجلس و لاس وگاس، نقطه آغاز تحولی در وضعیت معیشتی خوانندگان ایرانی مقیم لس آنجلس بود. تا پیش از این تاریخ عموم خوانندگان از راه اجرا در مراسم‌های عروسی و کاباره‌ها یا کنسرت‌هایی با تعداد اندک مخاطب از جامعه ایرانی‌های مقیم آمریکا امرار معاش می‌کردند که معیشتی در حد یک کارگر معمولی در آمریکا بوده است. ندانستن زبان انگلیسی و عدم امکان مراوده و جذب یا آسیمیله شدن در جامعه آمریکا مانع از تعامل این خوانندگان و آهنگسازان با جامعه‌ی مقصد میشد تا مثلا آهنگی به زبان انگلیسی بخوانند و مخاطب انگلیسی زبان داشته باشند. علاوه بر این دلبستگی به ایران و یادآوری خاطرات زندگی مرفه گذشته در ایران و امید به تحولات داخلی و بازگشت دوباره مانع از جذب آنها در فرهنگ بیگانه میشد. جالب اینجاست که وقتی صحبت‌هایشان را بعد از پنجاه سال اقامت در یک کشور خارجی میشنویم همچنان خود را «ایرونی» میدانند و فرقی میان خود با ایرانی‌های داخل کشور احساس نمی‌کنند. قطع رابطه ارگانیک با جامعه مادر نیز سبب شده تا آن حالت صفا و سادگی گذشته همچون یک اثر تاریخی و مومیایی شده در آنها همچنان زنده باشد.
خروج مشکوک گوگوش از ایران به مقصد کانادا و سپس آمریکا که همچون خروج سایر چهره‌های مطرح با هماهنگی عواملی در داخل حکومت صورت پذیرفت همزمانی داشت با دوره‌ای که گفتمان توسعه و سازندگی در ایران در مسیر اجرا بود و وضع مالی عموم مردم به طرزی چشمگیر و محسوس در حال بهبود بود. تداوم توسعه در قالب جدید گفتمان عدالت در دهه هشتاد سبب بهره مند شدن توده‌های ستمکش رعایا از مزایای رانت نفت شد و اقشاری از مردم عادی که هزاران سال دامدار و کشاورز و مالک خرده پا و خرده فروش بودند به برکت حکومت ولایت فقیه که ادامه حکومت انبیاء بود به سر و سامانی رسیدند. در سالهای پایانی دهه هفتاد و دهه هشتاد داشتن سفر خارجی حداقل به ترکیه یا دوبی و بهره مندی از آزادی‌هایی که در درون کشور مهیا نبود و کیان اسلام عزیز را به خطر می انداخت از جمله شرکت در کنسرت خوانندگان رو به اوج می نهاد. در همین رابطه انتقال دائمی برخی خوانندگان لس آنجلسی به دوبی و سپس ترکیه، و یا حداقل رفت و آمد مکرر آنها را شاهد بودیم. یعنی محل زندگی خواننده در لس آنجلس بود و محل کاسبی و کسب و کار در ترکیه و دوبی و بعدها ارمنستان و گرجستان و کردستان عراق. تورنتو که محل برگزاری اولین کنسرت میلیون دلاری خوانندگان ایرانی بود نیز از دهه هفتاد یکی از مقاصد محبوب مسئولان و کارگزاران نظام برای دریافت تابعیت و سرمایه گذاری بود.
خروج میلیاردها دلار ارز از داخل کشور و تبدیل کردن جاهای مخروبه همچون ارمنستان و گرجستان به مقاصد توریستی ابدا باعث آن نشد که قوانین در داخل کشور تغییر کنند و مثلا جاهایی در کشور برای مقاصد توریستی و برگزاری کنسرت در نظر گرفته شود بلکه متقابلا فشار گروه‌های مذهبی تندرو از یکسو و هماهنگی عواملی در داخل برای خروج بی دردسر خوانندگان از مبداء رسمی فرودگاه و حتی توزیع ارز ترجیحی ارزان توسط دولت به مسافرانی که عازم کنسرت ابی و داریوش بودند این را می‌رساند که جریان خروج سرمایه به طور حساب شده و هماهنگ و سیستماتیک و هدفمند و نه در حد تخلفات جزئی در جریان است.
خروج خوانندگان متاخرتر نظیر محسن نامجو نیز در همین رابطه قابل تبیین است. خواننده‌ای که در داخل مجوز خواندن ندارد میتواند به راحتی مهاجرت کند و بعد از استقرار در آمریکا در دوبی و ترکیه و تورنتو و سایر مقاصد خروج اموال ایرانیان کنسرت بگذارد.
اکنون که به سبب تحولات جهانی کسب درآمد آسان و پولدار شدن دفعتی دیگر میسر نیست و پول مفت دیگر به راحتی نمیشود در آورد، ورود خوانندگان به کشور احتمالا تقویت میشود. اما این ورود خوانندگان میتواند سبب تقویت همدلی و شکست پروژه تجزیه شود. پروژه‌ای که با همراهی عوامل رانتخواری از داخل کشور، اراذل و اجامر پهلوی طلب، و صهیونیسم جهانی، در پی تجزیه ایران یا نهایتا ایجاد تفرقه و دودستگی در میان مردم است.
همچنین این را باید در نظر گرفت که در الگوی سابق، خروج سرمایه و پس انداز اشخاص به خارج ذینفعانی در داخل و خارج داشته است. قطع مسیر رانت همانطور که در سال گذشته زمینه ساز انقلاب ملی ۱۸ و ۱۹ دی و بعد جنگ ۴۰ روزه گردید، در اینجا نیز بدون هزینه نخواهد بود و پا گذاشتن روی دم شیر قطعا باعث شنیدن صدای اعتراض میشود. بنا بر این باید توجه داشت که جریانات و تحرکاتی که مخالف ورود خوانندگان هستند آیا منافعی در این روند خروج سرمایه و رانت داشته اند که حالا به خطر افتاده یا در عین سادگی و از روی اعتقاد چنین میگویند.
