
از همان روز های اول، ارادتمان دو طرفه بود. سیمین خانوم به من علاقه ی خاصی داشت و من به سیمین بانو. آن زمان ها سیمین خانوم زن جوانی بود با چهار تا فرزند کوچک، زمی رعنا و لاغر با چشم و ابروان تیره. چهره اش شاید نه چندان در نگاه دیگران، ولی در نگاه من، زیباترین بود.
هرسال، خانه تکانی هایش روز های شیرین من بودند. وقتی حوضِ حیاط پر دختشان را میشست، نگاهش میکردم. وقتی رویری های زرشکی و سبز و خاکستری اش را میپوشید و کمی از موهای صافش را، از جلوی روسری ای که گیره ای دو طرفش را وصلِ هم کرده بیرون میگذاشت، نگاهش میکردم. آنقدر نگاهش میکردم که گویی تا آخر دنیا کاری جز نگاه کردنش نداشتم.
امسال هم، موهایش سپید شده، زانوانش کم توان شده، بدو بدو اش تمام شده، بچه هایش بزرگ شده ست، ولی...ولی باز هم میخواهد با دستان خودش خانه را بتکاند. چند سالی بود از وقتی که آقا عباس، شوهر خدابیامرز سیمین بانو فوت کرده، حوصله ی این کار ها را نداشت. اما من دلم به سال جدید روشن است. سالی که نیامده حوصله ی سیمین خانوم را بیاورد، مگر میتواند بد باشد؟
امسال هم سیمین بانو، مثل ۳۰ سال پیش، روبرویم می ایستد، پیس پیس، تمام تنم را مملو از اسپزی های تمیز کننده میکند. دستمالش را به شکل دورانی رویم میکشد و ارام زیر لب میگوید: قربان شیشه های رنگی ات...
سیمین خانوم عاشق شیشه های رنگی ام بود و هست. آن زمان ها پنجره های رنگی بسیار مورد پسند خانم های خانه بود و این شد که سیمین بانو و آقا عباس، من را انتخاب کردند و وصل دیوارشان شدم. عینکی شدم که از پشت آن، سیمین خانوم چشم انتظار عباس آقا مینشست و دلش تاپ تاپ میکرد. عینکی که از پشت آن کاشی های حیاط و آبیِ آسمان و باغچه ی سبزِ پر گل را میتوان دید.
پس از مدت ها خاکِ بر اندامم پاک شد، برق زدم، صدای قیژ قیژم در آمد. من به امسال امید دارم :)
پ ن: خوشحال میشم نظرتون رو بخونم و بدونم که چقدر خوشتون اومده، و چقدر توی ذهنت ن تصویر ساخته و ایراداش چیه
عیدتون هم پیشاپیش مبارک باشه