عاشق پرواز بود، حس قشنگ رهایی از مشکلات، مهمتر از همه اینکه مجنون بود و عاشق پرواز کردن با لیلی. هر گاه در کنار او بود، غصهها را فراموش میکرد، انگار هیچچیز اهمیت نداشت، جز او. اوایل فکر میکرد تنها پرواز است که ذهنش را از مشکلات دور میکند، ولی با دیدار معشوق فهمید در کنار او بودن از همه چیز شیرینتر است.
یک روز نزدیکای ظهر، در آسمان پرواز میکردند، بادی که به نوکهایشان میخورد احساس رهایی را به آنها منتقل میکرد، وقتی از وسط ابرها عبور میکردند، انگار حس شادابی در آنها تقویت میشد. ناگهان سنگی به سمت آنها آمد ولی به هیچ کدام برخورد نکرد، سرعت خود را بیشتر کردند، یک سنگ دیگر به پرواز در آمد و به لیلیاش خورد، سعی کرد جلو آن را بگیرد ولی دیگر دیر شده بود. معشوقش هر لحظه به زمین نزدیکتر میشد، صدای برخوردش با زمین را هیچگاه فراموش نمیکند، به زمین نگاه کرد، کودکانی را دید تیرکمان بدست و در حال شادی.
از آن روز به بعد، بیشتر بر روی زمین راه میرود تا پرواز در آسمان، هر بار هم که به عرش میپرید، بعد از مدتی روی بالکن خانهها مینشست و گریه میکرد.