
تو یه کتاب وقتی نیچه گریست نیچه یه تئوری میده که اون منو بیشتر میترسونه.برای اینکه به طرف کمک کنه زندگیش رو جمع و جور کنه بهش "میگه فرض کن وقتی مردی نه بهشت و جهنمی هست و نه پایان و سیاهی مطلقی، تو به عنوان همین آدمی که هستی دوباره متولد میشی و قراره این لحظات رو از اول زندگی کنی و تا آخر بری. جوری زندگی کن که وقتی بهش فکر میکنی برات مثل کابوس نباشه، بلکه از فکر تجربه کردن اون لحظات غرق شادی بشی."
برای من همچین فکری کابوسه، امیدوارم وضعیت تو بهتر از من باشه.