
دیشب یه خواب عجیب دیدم. شایدم صبح. عموما خواب هایی به این پیچیدگی رو صبح ها میبینم.
یه فضای باز بود. شایدم نبود. یعنی فضای بسته ولی بزرگ. ردیف به ردیف صندلی های تک نفره مثل مدرسه گذاشته بودند.
نکته عجیبش این بود که هر پنج شش ردیف یه برهه ای از زمان رو نشون میداد و همون پنج شش تای پشتی زمانی رو نشون میدادند در گذشته ی ردیف های جلویی. یکم بد توضیح دادم میدونم.
حالا از کجا اینو میدونستم. من تو ردیف های جلویی بودم و همه ادم هایی که کنارم بودن توی ردیف های پشتی به همون شکل نشسته بودند. نریمان هم بود. نریمان کنارم نشسته بود. روی گوشش زخم شده بود. ولی انگار به جای خون اکریل بیرون میریخت و برق میزد. دست بردم گوششو تمیز کنم ولی پسم زد. این اتفاق معمولیه که تو اکثر خواب های مربوط به اون میفته. برگشتم به سحر گفتم این چرا اینجوری میکنه؟ سحر اونورش نشسته بود. سحر گفت من درستش میکنم. هر بار که میخواست زخمشو تمیز کنه دردش میگرفت و من هم اون درد رو حس میکردم. سحر گفت وقتی یکی یکی رو دوست داره انقدر بهش احساس نزدیکی میکنه که همه ی درد هاشو حس میکنه. بهم گفت که باید برم و گذشته رو درست کنم. نباید بین ما این شکلی باشه.
گذشته ردیف های پشت سر ما بود. منم از جام بلند شدم و رفتم عقب تر بشینم. ولی حقیقتا نمیدونستم باید چیکار کنم. نمیدونستم باید چی بگم.
این قسمت های خواب زیاد یادم نیست. ولی حس و صورت خوبی برام نداشت.
بعدشم یه سری حیوون های عجیب بودند توی چمنزار. یه جورایی تصورات خودم از کتاب موراکامی بود. سرزمین عجایب بی رحم و ته دنیا.
ولی تک شاخ نبودند. یه چیزایی شبیه قوچ های عظیم. که با هم شاخ به شاخ میشند.
خلاصه از اون خواب هایی بود که نمیخواستم ببینم.
خواب هایی که مربوط به نریمانه برای من حس های عجیبی دارند. چون تو خواب بهش یه احساس نزدیکی و خوبی دارم. تو خواب همیشه فک میکنم که میتونم درستش کنم. ولی نمیشه. برعکس بیداری که میدونم راه برگشتی وجود نداره.
بدترین قسمت های خواب نه نریمان، نه این حس، بلکه اینه که من تو خواب امید دارم.
چیزی که بعد از اون هیچ وقت بهش معتقد نبودم و در حد ضمیر خودآگاهم سعی کردم نسبت به هیچ مسعله ای ندشته باشمش.