یکی از لحظات خوشایند زندگی من این است که وقت عصرانه با بچه هایم برنامه کودک نگاه کنم. چند وقت پیش کارتون پرفسور بالتازار را پخش میکرد.

داستان از این قرار بود که در شهر پروفسور بالتازار ، دلقکِ شعبدهبازی بود که هیچکس به کارهای او نمیخندید در واقع کسی حتی سرش را بالا نمیآورد که او را نگاه کند . دلقک روز به روز ناامیدتر میشد و بالاخره تصمیم گرفت برای حل این مشکل پیش پروفسور بالتازار برود.
او جریان را برای پروفسور بالتازار تعریف کرد و او هم به اتاق فکرش رفت و بین پرده های آویختهی آن اتاق شروع کرد به قدم زدن... و ناگهان فکری به ذهنش رسید و لامپ بالای سرش روشن شد! دوان دوان به طرف دستگاه اختراع رفت و اهرم دستگاه را کشید دستگاه شروع به فعالیت کرد، همه عقربه ها وسوپاپهایش را به کار انداخت تا عصاره فکر پروفسور را بکشد و آن دو قطره جادویی را در لوله آزمایش بریزد. وقتی دوقطره به زمین ریخته شد، نتیجه کار یک کتاب بود به نام «داستان موفقیت من».
دلقک با خوشحالی کتاب را گرفت اما در کمال تعجب دید که تمام صفحات کتاب خالی است. پروفسور بالتازار به او گفت برود و وقتی تمام صفحات کتاب را پر کرد، برگرد. دلقک کتاب نانوشته را میگیرد و به شهری دور سفر میکند، چند ماه بعد نامهای برای پروفسور مینویسد و از او تشکر میکند و به او میگوید که کتابش دیگر یک صفحه خالی ندارد و او انقدر موفق و مشهور شده که دیگر حتی نمیتواند به شهر خودش برگردد.
پروفسور از این خبر بسیار خوشحال میشد و به سرعت پیش مردم شهر میرود و خبر مشهورشدن دلقک را به آنها میگوید، مردم هیجان زده میشوند و تصمیم میگیرند تا مجسمه او را بسازند و در میدان شهر بگذارند، اما وقتی شروع به کار میکنند با یک مشکل روبهرو میشوند؛ هیچ کس قیافهی دلقک را به یاد نمیآورد، در واقع هیچ وقت هیچ کس به خودش زحمت نگاه کردن به صورت دلقک را نداده بود .
داستان درست همین جا تمام شد.
ومن چنان محو تماشای تلویزیون بودم که پسرم پرسید مامان شما خیلی کارتون های بچهگیهایتان را دوست دارید، نه ؟ به سوال پسرم خندیدم و یک لقمه برایش گرفتم. داشتم فکر می کردم به کارتونهای کودکی، به داستانهای آدم بزرگها، به دلقکی که حالا یک صفحه از کتابش هم خالی نمانده بود.