سوزن را که از صفحه جدا کنی، گوشی به نوایش نمیدوزند. اصلا نوا که هیچ، بودنش را هم از بدو ماجرا منکر میشوند. حالا این گرامافون چه شکلی چه گونه و کجا باشد، بحث نیست. همه چیز به آن یک سر سوزن بسته است.
به راستی صداها از کجا برخاستند؟ اولین فریادها حاکی از کدام شکایات بودند؟ چه قدر باید در تاریخمان به عقب باز گردیم تا این صداها به گوشمان نخورد دیگر؟
میگویند اولین کنسرتی که بشر رفته، هم نوازی قورباغه های اطراف برکه ای بوده است. صدایش او را "وک" نام داد، که ایزدبانوی موسیقی را هم به همین نام خوانده اند. "وک" در آب زندگی میکند و در خشکی آب را میبارد و زندگی میبخشد.
آری، صداست که زندگی میبخشد. آری.. "صداست که میماند."
حوصله ام به نوشتن سازش نمیکند. تنها مانده ام که امید به صدایی که میماند ببندم و یا از صدایی که میبخشد، بیم کنم؟
کاش امید، ماندنی نبود.. کاش بخشش، بیم در پی نداشت.
آه وک.. این صداها چیست که در سرم خشکی میکند؟ پس زمان باریدن هنوز نرسیده؟ نمیخواهی پاک کنی ترک های خشک مغزمان را؟
"داروگ.. کی میرسد باران؟"