شاید از زبان نیچه بتوان بهترین توصیف راجع به این کتاب و مکتب معنادرمانی فرانکل را داشت؛
"اگر انسان چرایی را بداند، با هر نوع چگونگی میسازد"
فرانکل کتاب را به دو بخش تقسیم کرده است. در دوسوم اول کتاب، با دیدی روانشناسانه سرگذشت اسارت خود و دیگر زندانیان را در دوتا از مخوفترین اردوگاههای کار اجباری آلمان نازی ، آشویتس و داخووا، شرح داده، سپس در یک سوم انتهایی لوگوتراپی یا همان معنادرمانی را توضیح میدهد.
حقایقی که راجع به وضع زنداییان اردوگاه گفته میشود، بینهایت دردناک است. وقتی که در روزهای ابتدایی اسارت، همه چیز را از او گرفته و با بدنی عریان درکنار سایر زندانیها رهایش میکنند، با همه ی وجودش دریافت که انسان مالک هیچچیز نیست، جز بدنی که آن هم هر لحظه ممکن است از دست برود. فرانکل بنیان گذار مکتب معنادرمانی است، معتقد است هرکس در زندگی هدفی دارد و در راه رسیدن به آن هدف، زندگیش معنا مییابد. معنای زندگی دو فرد یکسان نیست، چون آنها دو فرد متفاوتند. حتی هر روز از زندگی ممکن است دو معنای متفاوت داشته باشد. معتقد است رنج کشیدن مانند زندگی کردن مفهوم دارد، کافیست مفهوم آن را دریابی، آنگاه نه تنها تحمل آن آسانتر میشود بلکه این رنج به ارتقا روحی و معنوی تو منجر میشود. معتقد است ریشهی مشکلات روانی، نبود معنا در زندگی است، درنتیجه فرد معنای زندگی سایرین را تقلید میکند، یا گوش به فرمان خواست و معنای زندگی آنها میشود، پس به خلا وجودی دچار شده است. معنادرمانی با روانکاوی متفاوت است، معنادرمانی درونِ الان تو را جستوجو میکند، در حالیکه روانکاوی به گذشتهی تو سرک میکشد.
به نظر من زندگی شخص دکتر فرانکل، تاکیدی بر درستی مفاهیم موجود در کتابش است. چند نفر مثل او سراغ دارید که از اردوگاه با کورههای آتشسوزی نازیها، جان سالم به در برده باشد، شخصیت خود را به خوبی بازسازی و سپس با تکیه بر تجربیات خود، با معرفی مکتب لوگوتراپی به صدها نفر کمک کند.
این کتاب را حتما بخوانید، به شما این باور را میدهد که در سیاهترین شرایط زندگی هنوز هم زندگی بامعناست.
