
در میانهی فیلم نشانهها ساختهی ام. نایت شیامالان، آنجا که آدمفضاییها دیگر فقط شایعهای در شهر نیستند و خطر تا پشت در خانه رسیده، سکانسی هست که سالهاست در ذهنم نقش بسته.
مل گیبسون در قامت پدر خانواده، سرگرم محکم کردن درها و پنجرههاست تا با چند میخ و تخته بیشتر خانواده را نجات دهد. بچهها خستهاند، گرسنهاند و بیش از هر چیز ترسیدهاند. یکی اسپاگتی میخواهد، یکی نان تست و دیگری مرغ سوخاری. مل گیبسون، با آن صدای فراموش نشدنی چنگیز جلیلوند، بیهیچ اعتراضی جواب میدهد: «آره، اسپاگتی میخوریم... منم یه برگر با ژامبون و نون اضافه میخوام.»
بعد دوربین چند نمای بسته از آشپزخانه نشانمان میدهد؛ ظرفهای کثیف، تخممرغهای شکسته، پوست پیاز و بعد از فراز همان ظرفهای کثیف، میز شام و آدم های دورش را میبینیم؛ میزی که بیش از آنکه فقط سفرهی شام باشد، تلاشی است برای فراموش کردن پایان دنیا.
نمیدانم چرا، اما در روزهای جنگ زیر صدای جنگنده و انفجارها، هر وقت تصمیم میگرفتم غذایی نامعمول یا وقتگیر بپزم، یاد همین سکانس میافتادم.
شاید چون آشپزی در آن روزها دیگر فقط آشپزی نبود؛ لجبازی کوچکی بود با اضطرابهای ذهنیام، ملاتی برای ساختن سدی کوچک در برابر فروپاشی. انگار تا وقتی میشود پیاز را با حوصله کاراملی کرد، قورمه سبزی را جا انداخت یا منتظر پخت نپزترین لپه های عالم ماند، هنوز همهچیز تمام نشده است.
شاید آدمها در آستانهی بحران، بیش از هر زمان دیگری به کارهای معمولی پناه میبرند؛ به چای دم کردن، به پیاز داغ درست کردن ،به مغازه ها را دنبال پاپریکا گشتن. نه از سر بیخبری، بلکه برای اینکه به خودشان یادآوری کنند زندگی، با همهی ترسهایش،با همه عدم قطعیت هایش، هنوز ادامه دارد.
برای همین است که هر بار آن سکانس را میبینم، بیشتر از حملهی آدمفضاییها، ظرفهای کثیف آشپزخانه، اسپاگتی و پورهی سیبزمینی را به یاد میآورم؛ شاید چون خودم هم در آن روزها سعی میکردم چیزی از نظم و آرامش از دسترفتهی جهان را دوباره سر جای خودش برگردانم.
شاید چون در آزمایشگاه کوچک و رامشدنیِ آشپزخانه، هنوز میتوانستم چیزی را تغییر دهم؛ نمک را اضافه کنم، آتش را کم کنم و چیزی را نجات دهم.
Movie:Signs 2002
#حوالی_مطبخ#آشپزی#آشپزخانه#جنگ#لازانیا#مل_گیبسون#فیلم
#آشپزی#فیلم#جنگ#لازانیا