در دنیایی سرشار از جوشش و خروش زندگی می کنیم؛ دنیایی که مخصوصاً ما ایرانی ها بیشتر احتیاج داریم تا خودمان را ایمن نگه داریم. شرایطی که اگر لحظه ای رویت را برگردانی احتمال دارد هدایت مسیرت را از دست بدهی.
در دروه ای هستیم که بیش از پیش نیاز داریم تا خود را مجهز به ابزارهایی کنیم که شاید تابحال به آن نیازی نداشته ایم. خوب یا بد، این تنها راهی است که برایمان مانده است.
نگاه که می کنیم هرکس راهی را انتخاب می کند و به دنبال آن می رود؛ آن وقت یک ما می مانیم و یک دنیا گیجی و سردرگمی از این که چیکار باید بکنیم و یک دنیا سوالی که بی جواب مانده اند. مانده ایم در بازی ای که اسمش را زندگی گذاشته اند. بازی ای که باید حواست به همه چیزش باشد. بازی ای که قواعدش را وقتی یاد می گیری که چوب درست رعایت نکردنش را می خوری. بازی ای که در آن هیچ آمادگی پیشینی وجود نداشته است.
شاید زندگی تنها پدیده ای بود که ما بدون آن که هیچ آمادگی ای برایش داشته باشیم یکباره در آن پرت شده ایم و شروع به تقلا و تکاپو کرده ایم.
در این بازار شلوغ و پرهمهمه بارها خسته و کوفته به گوشه ای نشسته ایم و از درون خودخوری کردیم و با خودمان کلنجار رفته ایم.
شاید هرروز دلسرد تر و ناامیدتر شده باشیم! هرروز از غروب زندگی ای که منتظر طلوعش بودیم رنجیده خاطر شده باشیم.
شاید سنی از ما گذشته باشد و شرایط هنوز آنطور که باید نیست.
شاید احساس کرده ایم که وقت آنست که یکبار برای همیشه تکلیفمان را با خیلی چیزها مشخص کنیم.
شاید نیازهایی داریم که نمی دانیم چطور به آن ها اهمیت دهیم، خواسته هایی که بی جواب تنها سرزنش و پچ پچشان را احساس کرده ایم و رنگ ها و درخشش هایی که فقط عکس یا فیلمشان را از دور به ما نشان داده اند.
هرطوری که شده ما به خیلی چیزها نیاز داریم و واقعاً لازم داریم تا راهی پیدا کنیم که به این شرایط سروسامانی بدهیم.
ما به یک روشنی زندگی بخش، به یک حال خوب همیشگی، به یک رضایتمندی، به یک شادی حقیقی، به یک همراه خوب و یک حس ناب نیازمندیم. این حق ماست.
و این حق، به راستی محقق شدنی است.
/ادامه دارد :)
