
خوشحالی یک سوال اشتباه است
1. ما در مورد خوشحالی چه می دانیم؟ - برای سال های سال، من نوشته ام که فکر کردن درباره خوشحالی دیگران کاری بی ثمر است. خوشبختی و خوشحالی یک نقطه نیست. و اگر شما به آن به منزله یک مقصد نگاه کنید، هرگز خوشبخت و خوشحال نخواهید شد.
این نگاه من را در مقابل ده ها کتاب معروف "چطور خوشحال و خوشبخت باشیم" که در ده سال گذشته چاپ شده اند قرار داده است و من را مجبور به دادن توصیه هایی خلاف موضوعات روانشناسی مثبت کرده که در ده سال اخیر به شدت رایج شده است.
کریسمس، امسال برای من زودتر از سال های پیش آمد. چون حدود چند ماه پیش، یک مقاله چاپ شد که هزاران تحقیق انجام شده در طول چند دهه درباره شادی را آنالیز می کرد که نشان دهد ما تابحال چه قدر یادگرفته ایم که مردم را خوشحال تر کنیم.
نتایج واقع مصیبت بار بودند. نه تنها ما نتوانسته بودیم در خوشحال تر کردن مردم بهتر شویم، بلکه تمام برنامه های فکر شده و طراحی شده هم اثر به مراتب کمتری نسبت به بیست سال گذشته داشتند.
اگر یادتان باشد، چندماه پیش درباره این صحبت کردم که چطور روان درمانی با بیش از نیم قرن تئوری سازی و مطالعه، هنوز بیش از آنچه در دوران فروید بود موثر نبوده است. در دهه 1990، مارتین سلینگمن اعلام کرد که روانشناسی دیگر هرگز روی آنچه حال مردم را بد کند، تمرکز نمی کند، درعوض روی آنچه که باعث خوب شدن حال مردم شود مطالعه می کند. ایده این بود که ما اگر بتوانیم خوشبختی و خوشحالی را کمیت بندی و اندازه گیری کنیم، می توانیم یاد بگیریم که آن را ارتقا بدهیم... و همه بعد از آن می توانند با خوشحالی زندگی کنند.
با این حال به نظر می آید ما همچنان گرفتار همان مشکل در یک عصر دیگر هستیم. همانطوری که دهه ها تئوری سازی برای کم کردن ذره ای از رنج انسان ها بی ثمر و ناکام بود، دهه ها تئوری سازی هم برای بیش تر کردن خوشحالی و خوشبختی انسان ها ذره ای موثر واقع نشده است.
در همین حین، حوزه روانشناسی مثبت کارهای کوچک بیش تری نسبت پروفسورهای روانشناسی در نوشتن کتاب های پرفروش خودیاری و انگیزشی با نسخه های به قولی علمی با همان توصیه هایی که در کتاب های خودیاری معمولی وجود دارد انجام داده اند.
خراب کاری های مانند این هستند که اسم و رسم این کار را خراب می کنند.
درواقع مشکل روانشناسی متدهای آن نیست. ما می دانیم که تراپی موثر است و کار می کند. ما می دانیم که چیزهای خاصی هستند که مردم را خوشحال تر می کنند.
مشکل اصلی روانشناسی سوالاتی است که پرسیده می شود.
درست شبیه چیزی که در کتاب هنرظریف رهایی از دغدغه ها گفتم که اگر شما به چیزهای اشتباهی اهمیت دهید، مهم نیست که چه قدر سخت یا موثر یا سازنده کار می کنید، شما در آخر خودتان را در جای غلطی پیدا می کنید، مشابهاً، اگر شما سوالات اشتباهی هم بپرسید، مهم نیست که چه قدر اطلاعات جمع کردید، یا چه قدر مطالعه داشتید، جواب های شما کاملاً بی معنی خواهند بود.
2. خوشحالی همان سوال اشتباه است – مشکل تمرکز کردن روی بیش تر کردن خوشحالی خیلی شبیه مشکل درخواست کردن برای از بین بردن ناراحتی یا اضطراب است.
عواطف به خودی خود ارزش ندارند. به خاطر همین، من می توانم به دلایل عالی ای خوشحال باشم یا اینکه می توانم به دلایل افتضاحی خوشحال باشم. من می توانم به دلایل عالی ای مضطرب باشم یا می توانم به دلایل افتضاحی مضطرب باشم. ارزش عواطف در دلیلی است که باعث آن می شود نه خود آن احساس به تنهایی.
اینجا مثال قوی ای از چیزی که می گویم را می زنم. تد باندی (قاتل زنجیره ای) به طرز مسرورانه ای درحالی که داشت ده دوازده نفر از قربانی هایش را به قتل می رساند، شاد و خوشحال بود. آن قربانی ها بالاترین حد احساساتی بودند که در زندگی اش تجربه کرده بود. او حتی به شکل تقریباً روحانی و معنوی ای از کشتن قربانی هایش صحبت می کرد. با تمام این اوصاف، او هیچ افسوس و پیشمانی ای نشان نداد و به طور کامل تا لحظه اعدامش راضی و مسرور بود.
برعکس آن، سربازان جنگ جهانی اغلب از پیشروی جنگی و غنائم بدست آمده به عنوان والاترین و عمیق ترین تجربه شان در زندگی می گویند. درحالی که این برخلاف واقعیتی است که می گوید آن ها در ماه های پایانی جنگ به شدت رنج می کشیدند، خشونت، بیماری و مرگ بی رحمانه ای را تجربه می کردند. و اغلب افسردگی شدیدی را وقتی به خانه می آمدند برای سال های بعد از آن تجربه می کردند.
مشکل تلاش برای اندازه گیری و بهینه کردن خوشحالی این است که خوشحالی بی نهایت مفهومی است. هر استراتژی یا تکنیکی که اتخاذ کنیم تا امروز خودمان را خوشحال کنیم، تبدیل به سنگ بنایی برای خواست ها و علاقیات فردایمان می شود.
این دلیلی است که می گویم بهتر است بی خیال کل سوال خوشحالی و غیره بشوید. به جای آن روی پیدا کردن کارهای بامعنی و روابط بامعنی تمرکز کنید. اگر بتوانید از پس هردوی آن بربیایید، خوشحالی خودش از خودش مراقبت می کند.
3. چطور یک زندگی بهتر بسازیم – حقیقت این است که ما درواقع در فهمیدن این که انجام چه کاری در آینده به نفع ماست، خوب نیستیم. بنابراین، من روش خیلی آسانی را برای رسیدن به اهداف انتخاب می کنم. ارزش و اهمیت اهداف به راهنمایی و جهتی است که به من می دهند، نه پیشرفت و ترقی ای که برایم به وجود می آورند. من از اهداف بیشتر به عنوان یک راهنما استفاده می کنم تا هرچیز دیگر. و من به خودم این آزادی می دهم تا هر زمان که بخواهم آن ها را رها کنم.
تهیه و ترجمه شده توسط وب سایت باویژن
منبع: markmanson.net