در بخش اول [بخش اول را از اینجا بخوانید] این مقاله گفتیم که آمارها نشان میدهد نسبت تشکیل انباشت سرمایه به GPD (تولید ناخالص ملی)، در کشور طی نیمقرن اخیر همواره مناسب بوده و از اکثر کشورهای درحال توسعه بهتر بوده است. با این وجود، این روند قاعدتاً میبایست موجب رشد بالای تولید و افزایش رفاه در جامعه میشد. اما این نتیجه، آنطور که باید رخ نداده است. چرا ؟
در قسمت اول یکی از دلایلی که بعث این اتفاق شد، یعنی "کیفیت سرمایهگذاریها" را شرح دادیم. در این بخش به عامل دوم این اتفاق یعنی "ضعف فنآوری و رقابتپذیری" میپردازیم.

در ایران، سرمایهگذاریهای مدرن و با فنآوری بالا خیلی محدود است. دلیل این محدودیت، ضعف در تحقیق و توسعه، آمار بالای مهاجرت نخبگان علمی و جدایی صنعت و دانشگاه هاست. این باعث میشود تا کالاهای صنعتی گران تولید شود و حاشیه سود در صنعت پائین میآید.
وجود بنگاههای انحصاری دولتی و شبه دولتی و استفاده آنها از منابع ارزان، قدرت رقابت را از بنگاههای خصوصی سلب کرده است. این است که در اقتصادی که خصوصیسازی را در بوق و کرنا میکنند، هرروز نهادهای دولتی و حاکمیتی پررنگتر میشوند و بخش خصوصی ضعیفتر و وابستهتر. یادمان باشد که حرکت به سمت فنآوریهای مدرن و دستیابی به فنآوریهایی که قدرت رقابتپذیری را بالا ببرد، در بخش خصوصی رخ خواهد داد زیرا بخش خصوصی به خاطر ماهیت چابک و زندهای که دارد، پتانسیل این رشد را خواهد داشت. با نگاهی به کشورهای توسعه یافته، خصوصاً آنهایی که فنآوری را به نقطهی رقابت خود تبدیل کردهاند، میتوان این سخن را تأیید کرد.