نقش دولتها در امر سرمایهگذاری بسیار برجسته است. دولتها باید فضای کسب و کار را آرام سازند و تمام تلاششان را برای ثبات به کارگیرند. در کشورهایی مثل ایران که تنشهای سیاسی بالاست دولتها باید از سرمایهگذاران خصوصی حمایت کنند و نقش تسهیل کننده را برای آنها بازی نمایند. البته این حمایت باید با تدبیر و نظارت و هوشمندی صورت گیرد، در غیر این صورت، این حمایتها در بخشهای نامولد خرج میشود و خود یک بستر جدید برای رانت خواری میشود.
برای کشوری مثل ایران که سالهاست از منابع سرشار نفت و گاز بهرمند است، پیشرفته شدن مسیری در دسترس است. اگر دولتها دید توسعهای داشته باشند و درآمدهای نفتی را از دستبرد استفادههای کوتاه مدت حفظ کنند و به جای اینکه درآمدها صرف بریز و بپاشهای دولتی شود، حرف سرمایهگذاریهای زیر ساختی شود، توسعه یافتگی به آسانی بدست میآید.
در کشورهای جهان سوم که عمدتاً با شکاف پسانداز-سرمایهگذاری، شکاف صادرات_واردات و شکاف درآمد-هزینه مواجه هستند، درآمد نفت برای پرکردن موقتی این شکافها یک نعمت حساب میشود. اما با حکمرانی بد و تکیه بر درآمدهای بادآورده نفتی، این شکافها را واگراتر و عمیقتر کردهایم. ما در دام بیماری هلندی و نگاه کوتاه بینانه به درآمدهای نفتی گرفتار شدیم.
نکته اینجاست که اول باید ساختار دولت را اصلاح کرد و بعد به سایر اصلاحات دست زد. بودجهی کشور باید شفاف و منظبط گردد. کانال توزیع بودجهی جاری و عمرانی باید جدا گردد. نظام مالیاتی کشور در اقداماتی ضربتی باید اصلاح گردد. دولت باید در قبال تصمیماتی که میگیرد به مردم جوابگو باشد و سازوکاری برای پاسخگویی دولتمردان و سیاسیون به مردم و نخبگان علمی کشور باید شکل گیرد. تا این اقدامات اولیه شکل نگیرد، هر چاره اندیشیای، ناکارآمد خواهد بود.
