
یاد ندارم هیچ زمان دیگری در زندگی ادامه مسیر، این چنین برایم مبهم باشد؛ مسلما نمیتوانم بگویم این روزها سختترین روزهای زندگیام هستند چرا که روزهای سختتری را نیز پشت سر گذاشتهام. اما این روزها نیز سختیهای خاص خودش را دارد. سختیهایی با فرسایش روح و فکر …
در فضایی خاکستری ایستادهام. نه همه چیز خوب است و نه بد. هم همه چیز خوب است و هم بد. نمیدانم به کدام طرف بروم. حس میکنم به نقطه صفر برگشتهام. حس میکنم سالها در کورهراههایی با لیوانی در دست پی جرعهای آب گوارا بودهام و اکنون پس از طی مسیری به همان نقطه اول بازگشتهام و به نظر میرسد راه رسیدن به آبادی از سمت دیگری است. لیوان در دستم همچنان خالی است.
البته بیانصافی است اگر بگویم در مسیرهایی که رفتهام، چیزی نصیبم نشده است. درست است که لیوانم خالی است ولی در عوض در این مسیر گلها چیدهام و گاهی در فضای عطرآگین درختها مست شدهام و با پرندهها خوش و بش کردهام. اما میدانید؛ لیوانم خالی است…
از استعارهها بگذریم. دلم میخواهد کمی ثبات داشته باشم. دلم میخواهد امیدوار به آینده باشم. گاهی به نظر میرسد امیدوار هم هستم اما اکنون در نقطهای بلاتکلیف ایستادهام. آنچه زندگی میکنم آنچه دوست دارم نیست و آنچه دوست دارم را زندگی نمیکنم. در فضای بیرحمانه بده بستانها هنوز جایی چشمم را نگرفته است…
رهگذرها میگذرند و هریک مرا به راهی تشویق میکنند. چند ثانیهای کنارم میایستند. سری به نشانه همدلی تکان میدهند و میگویند راستی آن جاده را پیمودهای؟ انتهای آن جاده آبادی دلنشینی است …
اما میدانم آبادی دلنشین من هنوز بی نام و نشان است. آبادی دلنشین من انگار در نقشهها گم شده است. حتی خودم هم نمیدانم آبادی دلنشین من کجاست … عجب … باز هم به سراغ استعارهها رفتم …
این سردرگمی … این فرسودگی روح و فکر … به نظر میرسد میتوانم برای شما آدمها و خودم، انسان مفیدی باشم. قاعدتا انسانهای مفید نباید انقدر غریبه باشند. شاید هم هستند و این هم یک سردرگمی دیگر …