محمد حسن شهپری | دانشجو کارشناسی علوم سیاسی
یکی از جانبازهای دفاعمقدس میگفت همه مشکلات ما از وقتی شروع شد که ششجیبپوش های ما کتوشلواری شدند.
ششجیبپوش اگر کتوشلواری شود در متن ایراد ندارد اما یک فرامتن خطرناک همواره در کمین است. آن هم اینکه دیگر میدان عمل خود را صحنه جهاد نبیند، فکر کند اداره است و ثوابش هم به حساب بانکی اش کارت به کارت میکنند.بشین پاشویش به جای رمل های فکه روی صندلی سبز بهارستان شود و فریادش به جای آرامش دشمن چرت پدر خسته را که پای اخبار خوابش برده پاره کند.
همین رزمنده های اتوکشیدهمان اما هر از چندگاهی- دقیقا هر سه سال و یازده ماه یکبار- از غیبت صغری بیرون میآیند و سری به صندوقچه ته انباری میزنند تا لباسفرمانتخاباتیشان را به تن کنند. همان شلوارششجیب خاک و خل گرفته که تحت حفاظت بوده مبادا ذرهای از خاکش تکانده شود.
آخر حضور در میان مردم آن هم با آن تیپ و قیافه قطعا برایشان وصال به ساحل آرامش را به ارمغان خواهدآورد تا در پرتویش کمی استراحت کنند و قیلوله بعد از صبحانه را در صحن علنی به جای آورند. ولو نیاز باشد یک ماهی اینسو و آنسو کمی عضله حنجره خراش دهند و مورد سوال قرار گیرند. سوالاتی که پاسخشان اما در حیطه کاری بزرگواران نمیگنجد و مربوط به اندیشکدههای وابسته به مجلس است.
از جنس مردم بودن موخر مسئولیت نیست مقدم آن است. با حضور های فرمایشی و موقتی یک ماهه هم حاصل نمیشود. باید از جوانی و نوجوانی با درد خو گرفته باشی. باید بیتاب باشی.
درست است بیتابی خیلی وقت است در این مسئول های قلابی نمود ندارد اما ما چریکمان را فراموش نمیکنیم. مرد تاس عینکی. کتوشلوارپوش صبحها و اسلحهبهدوش شبها. ما فراموش نمیکنیم زمانی را که صندلیچرممجلس و زین موتور تفاوتی نداشت.
آقایان ما دانشجویان وقتی روی صندلی های چوبی این دانشگاه مینشینیم، هنوز صدای چمران دانشجو را میشنویم. همان صدا هم تا کنون شما را برایمان قابل تحمل کرده. اما ظاهرا شما در کاخ هرمیتان دیگر صدای فریادهای چمران نماینده را نمیشنوید و همین هم ما را برایتان غیرقابلتحمل کرده.
اما آخرالکلام. کرسی نمایندگی مجلس مدیر نمیخواهد، آدم جریان ساز میخواهد، کسی که از حلقههای پیرامونش فراتر میرود و با اقشار مختلف جامعه ارتباط مستمر دارد. پروژه جلو میبرد، اما نه با تیم خودش که با بدنه جامعه. مشارکت اجتماعی را در بیانات و اسناد نمیجوید بلکه در موثر ساختن مردم، محقق میکند. اما حیف که مردم برای اکثر شما به اندازه انگشت های رنگی روز انتخابات معنا شدهاند. قدر مردم این نیست، قدر مردم را بشناسید و رعایت کنید. آنموقع دیگر نیازی هم به این تئاتر های سخیف انتخاباتی ندارید، همه چیز شفاف میشود.