نشریه سپیدار شماره ۱۶۸:
"اگرچه از نظر جسمی با فاصله از هم جدا شدهایم، اما قلبهایمان بسیار نزدیک."
دلیل این امر که بین ایران و ونزوئلا بیش از یک رابطه دو جانبه دیپلماتیک، یعنی روابط نزدیک دوستانه و برادرانه وجود دارد که به طور فزایندهای تقویت هم میشود، این است که هر دو ملت به علت استقلالطلبی، دچار محاصره اقتصادی بی دلیل بیرحمانه و ظالمانه و تاریخی هستند؛ امپریالیسم آمریکایی، با برنامه نااُمیدانه خود تلاش میکند روحیه و عزت ما را از بین ببرد. آن امپراتوری که توسط حقیقت و آزادی مردم آزاده دنیا در آستانه خلع ید از امپراطوری سیاه خویش است؛ اما هنوز هم با نفاق و پوششهای عوامپسند خود سعی دارد تا چهره فاشیستی، مزدور، تروریست و نئولیبرال خود را در برابر مردمی که در حال بیدارشدن هستند، پنهان و انکار کند.
ما با کسانی مواجهایم که جرات میکنند دست به غارت منابع طبیعی دیگر ملتها زده و مردم را با شکنجه و کشتار، زیر سلطه و ستم خود قرار میدهند. اینها همان کسانی هستند که این جنایات شناسنامه آنها را تشکیل میدهد، اما باز ادعای آزادیخواهیشان گوش فلک را کر کردهاست. کسانی که به بهانه آزادی مردم از تروریستها و شورشیان افراطی و انتحاری، اقدام به این جنایات و غارت اموال ملت ها میکنند و با سلطهجویی و قلدرمآبی میگویند که ما بندگان برگزیده خدا، و در حال اشاعه دموکراسی هستیم. اما در واقع به اعتراف خودشان، خودِ آمریکاییها هستند که گروه های تروریستی مانند داعشِ تکفیری را بوجود آوردند و تأمین مالیاش هم میکردند. تحسین و احترام بینظیری که مردم ونزوئلا نسبت به مردم ایران دارند، به دلیل درک عمیق مردم ونزوئلا از انقلاب ضداستکباری، از اساس انساندوستانه، عادلانه، شجاعانه، صبورانه و پر از ایمان مردم ایران است که از زمان فرمانده محبوب هوگو چاوز، رهبر ابدی انقلاب بولیواریا، درک کردهاند. در ونزوئلا، دوستی بزرگی که هوگو چاوز با رئیس جمهور پیشین ایران، محمود احمدی نژاد و آیتالله العظمی خامنهای، برقرار کرد زمینه عمق عاطفی این ارتباط را بیش از پیش فراهم نمود. چاوز در برخی از جلساتی که با هیئت ایرانی برگزار شد، خود را شیعه اعلام کرد که خالصترین بیان انقلابی بودن است؛ صفتهایی که ما ونزوئلاییها، سوسیالیست ها و اومانیستهای واقعاً انقلابی، در آن با ایرانیان مشترک هستیم، شامل سخاوتمندی، فروتنی، حامی کمک متقابل، حامی تحکیم چند قطبی به عنوان آینده جهان برای نیل به بیشترین میزان سعادت و آزادی ممکن در حاکمیت کامل ملت ها، که همان حق عدالت اجتماعی است، میباشد.
مونیکا گالاردو- جمهوری بولیواری ونزوئلا