بسم الله الرحمن الرحیم
روزگار ما روزگار گسترش شبکههای اجتماعی و کاربری آسان برای انتشار نظرات است. عصری که دست افراد دغدغه مند نسبت به فعالیت های فرهنگی و اجتماعی باز شده و سد رسانه های زنجیرهای را شکسته است. در این میان کنشگران انقلابی، از مرزبندی با رقبای فکری، استفاده از ظرفیت رویدادهای عمومی و نسبتیابی با گفتمان رایج برای گسترش آراء خود استفاده میکنند که امری طبیعی است. اساسا گفتمان سازی با تعریف تقابل ها و غیریت ها گره خورده است. اما در این میان آفاتی متوجه این فضاست که لازم است مورد توجه قرار گیرد؛ اولا برای اولویت دادن و ضریب دادن به اهمیت یک گفتمان لازم نیست سایر حرف های سایر همجبههایها را به کلی ذبح کرد؛ به طوریکه پرهیز از افراط و تفریط و ایستادن در موضع شایسته هر نظر در نظام اندیشه دینی شرط ابتدایی این جهاد مبارک است. تا خدای ناکرده برای گفتمان ساختن و تبلیغ یک نظر ظلمی به نظرات دیگر نشود. گاهی این آسیب تا جایی پیش میرود که فاصله دو حرف حق، دو حرف همنشین در مکتب اسلام از فاصله اسلام و کفر هم بیشتر می شود. شاید این فاصله ها برای گویندگان چندان زیاد نباشد و در فضای دوگانه های گفتمانی، عادی به نظر برسد اما از نقطه نظر مخاطب این فاصله¬ها بسیار دورتر می نماید و این بدگویی ها خود نوعی تحریف است. تحریفی به نفع تضعیف اسلام به مثابه یک کل منسجم توحیدی است.
اما آفت متداول¬تر، عدم شناخت اولویت هاست. گاهی برای شنیده شدن یک حرف لازم است بسیاری از زبان ها سکوت اختیار کنند تا اولا دربین همهمه دوگانه سازی ها حرف های اصلی مانند راهبری ولی جامعه گم نشود و ثانیا در آمد و رفت¬های نوبه نو رسانه-ای فرصت برای جا افتادن حرف ها باقی بماند. سطحی نگری به بسیاری از گفتمان های رایج جامعه نتیجه همین عجله هاست. در این میان دوگانه هایی هم هستند که بیهوده ایجاد میشوند و تنها ابزار بلندتر شدن صدا هستند و نه برای شنیده شدن که برای گفته شدن تولید شده اند جریان دانشجویی و خواص جامعه برای آنکه گفتمان های اصیل فرصت تولید دوگانه های حقیقی را داشته باشند موظف هستند صحنه را برای مخاطب روشن کنند به اولویت های اصلی ضریب بدهند و دوگانه های پوچ برساخته از جهل طرفین دعاوی سطحی را به یگانگی ها سوق دهند. در این بین اما باز حکایت «مَن نامَ لَم یُنَم عَنه » را باید نصب العین قرار داد. سال سال انتخابات است و با جماعتی مواجهیم که همواره در دوگانه سازی های انحرافی زبردست اند و چه بسیار مسلم ها را در میانه دوگانه های پوچ خود به غربت کشانده اند. اصل قیام را فرع و دعوای شیوخ را اصل کردند. پیاده نظام تحریف از ایجاد هر دوگانه ای که برای غربگرایان زمان بخرد استقبال می کند.شاید ما هرکدام خرده تشکل و گفتمان هایی در انقلاب باشیم که از دل تضارب به دنبال اصلاح و تسریع حرکت انقلاب هستیم اما آنچه رقیب ماست در باطل خود اجماع دارد و جز به وحدت نمی توان گوساله سامری زراندودشان را ذوب کرد. در این چند شماره از نشریه سپیدار به دقیق کردن دوگانه های اصیل و تحلیل حاشیه های خود متن پندار می پردازیم. امید است که موحد باشیم.