بحران امید؛ جوانی که با قلب می‌اندیشد...
متن از نشریه سپیدار ۱۷۱
فیلترشکن را روشن کردم و وارد تلگرام شدم، از شروع سال جدید، تلگرامم را چک نکرده بودم، آنقدر کانکت شدن دشوار بود که ترجیح می‌دادم اهمیتی ندهم و چک نکنم. پیام استاد با انواع ایموجی گل و قلب، در بین انبوهی از پیام‌ها چشمک می‌زد. پیام تبریک بود، اما از سال تحویل که چند روزی گذشته بود! پس تبریک برای چه؟
مشتاق شدم که بخوانم. گروه کلاسی را باز کردم و پیام را از ابتدا خواندم. تبریک به مناسبت روز جوان، به ما دانشجویان جوانی که قرار بود آینده کشورمان را بسازیم. پیامی پرشور و اشتیاق، با آرزوی موفقیت و سعادت. در انتها هم ذکر چند توصیه برای به نحو احسنت گذراندنِ این دوران جذاب و تکرار نشدنی.
چند دقیقه‌ای به صفحه زل زدم، آنقدر که صفحه گوشی خاموش و بازتاب تصویرم بر روی صفحه نمایان شد. چهره‌ای پوکر و متفکر. هزاران فکر به لایه‌های درونی ذهنم رسوخ کرده بود. یادم آمد که زمان زیادی گذشته از آخرین باری که جوانی را مشتاق از جوان‌بودنش دیدم.اما چطور؟ چرا استاد میانسال ما انقدر مشتاق جوانی بود و ما جوانان آنقدر کسل و بی حوصله؟
یک چیزی در این میان گم شده بود؛ گمشده‌ای که برای یافتن آن تلاشی نمی‌شد. یاد یکی از دوستانم افتادم. چند صباحی می‌شد که برای گذران زندگی مهاجرت کرده بود. قبل از رفتن همیشه می‌گفت: «اینجا جای من نیست، اینجا کسی به من بها نمی‌دهد. می‌روم که قدرم را بدانند و منزلتم حفظ شود».
نمی‌دانم چقدر حرفش درست بود؛ از وضع زندگی الانش هم اطلاعی ندارم، فقط می‌دانم که اگر پای درد و دل خیلی از دوستان و همکلاسی‌هایم بنشینم، این صحبت‌ها را می‌شنوم. و این یعنی یک اشتراک بین اکثر هم نسلانِ من، «نبود اُمید».
سعی کردم چشمانم را ببندم و فکر کنم؛ به اینکه چرا به این نقطه از زندگی رسیدیم؟ چرا برای خیلی از ما آینده معنایی ندارد؟! اصلا مگر می‌شود جوانی که با هزار امید و آرزو درس خوانده، کنکور داده و در این آشفته بازار، موفق به کسب سِمَت دانشجو بودن شده، نااُمید باشد؟! این جوان پر از شور و اشتیاق بوده، پر از امید و آرزو بوده، هر روز صحنه رنگارنگی از آینده‌اش را برای خود ترسیم کرده تا به این نقطه برسد. پس چه شد؟!
نمی‌دانم، هرچه قدر که فکر می‌کنم باز هم متوجه نمی‌شوم. فقط این را می‌دانم که روزگار خوشی را نمی‌گذرانیم. همه آشفته‌ایم، آشفته از شرایطی که می‌توانست خیلی بهتر از این‌ها باشد.
آشفته از وضعیت اقتصادی، شکاف طبقاتی، ترس از نبود بازار کار برای ما‌یی که سال‌ها درس خوانده ایم؛ آشفته از زندگی‌های مجازی و دور افتاده. افکار منفی به یکباره ذهنم را دربرگرفتند، اما قلبم نه!
همچنان گرم بود و می‌تپید. یکباره به یاد استاد فلسفه‌ام افتادم. پیرمردی جدی اما مهربان. محاسن سفید و دستی لرزان داشت اما دلش جوان بود و شاد. همیشه همراه و هم‌پای دانشجوهایش بود. هرزمان که دانشجوی نااُمیدی می‌دید، فرازی از دعای امام عصر(عج) را آرام برایش زمزمه می‌کرد :
«يَا مَنْ إِذَا تَضَايَقَتِ اَلْأُمُورُ فَتَحَ لَهَا بَاباً لَمْ تَذْهَبْ إِلَيْهِ اَلْأَوْهَامُ وَ اِفْتَحْ لِأُمُورِيَ اَلْمُتَضَايَقَةِ بَاباً»
«ای کسی که هنگامی که کارها گره می‌خورد، دری را برایش می‌گشایی که فکرها به آن راه نیافته؛ برای امورم که مرا در فشار افکنده، دری بگشا».
قلب و روحش با این فراز آرام می‌گرفت و این آرامش را به ما هم سرایت می‌داد. حالا دیگر فهمیده بودم که دلیل گرم ماندنِ قلبم چیست. دل، متکی به دعای صاحب‌عصرش (عج) بود. باور داشت که در میان انبوهی از نااُمیدی و ناکامی‌ها، باز هم می‌توان منتظر گشایش و آرامش بود. دیگر ذهنم نیز آرام شده بود. آرام و امیدوار. امید به پیدا کردن انگیزه برای ساختن روزهایی زیباتر. برای خود و فرزندانمان.
مهدیه برفروشان
