باسمه تعالی
بیش از دوماه است که ایرانمان روزهای پرالتهابی را به خود دیده، خونهای پاکِ زیادی در راه ایستادگی و بقای مام وطن بر سنگفرشهای همواره آغشته به خون جاری شد تا دشمنان قسمخوردهی این سرزمین جرئت نکنند حتی وجبی از خاک پرافتخار کشورمان را به تاراج ببرند.
صحنهی دانشگاه نیز اینروزها درگیر اتفاقات متعددی بوده که روایت واقعیِ آنها شاید اندکی زخمهای بیشمارِ ما را التیام ببخشد.
سال تحصیلی با ناآرامیهایی در دانشگاه آغاز شد که خود جرقهای بود بر شروع هتاکیها، بیحرمتیها، قانونشکنیها و نادیدهگرفتن حقوق طبیعیِ دانشجویانی که تنها، هدفشان تحصیلی توام با امنیت و آرامش بود. جریانی سردمداریِ درگیریها و آشوبها را به عهده داشته و دارد که با شعار آزادی از هرگونه اقدامی علیه سرکوب آزادی دانشجویان کوتاهی نکرده است. سالهاست همواره و در هر برههای تمامِ حرفشان این است که دغدغهی آزادی دارند، دغدغهی مردم و دغدغهی مسائل و مشکلات زنان.
حرفشان، کمبودها، مشکلات، چالشها و مسائلیست که در پسِ بیانشان هیچگونه ارادهای حتی برای حلشان وجود ندارد.
حال این روزها چهرهی واقعی و شعارهای پوچ و توخالیشان بیشتر از قبل نمایان میشود که گویا این گزارهها برای این جماعت صرفا در حرف و شعار خلاصه میشود و وقتی به مقام اجرا میرسد دقیقا خلاف همهی آن حرفها عمل میکنند.
از تهدید و توهین و فحاشی گرفته تا سوءقصد به جانِ دانشجویان و مشخصا دخترانی که با نگاهقبیلهگراییِ صرف به آنها مینگرند و از بدترین الفاظ استفاده میکنند تا مشخص شود چه میزان دغدغهمندِ مسائل زنان هستند!
در این میان و در گذرِ سختِ اینروزها چیزی که همواره از سوی برخی نادانشجویان مورد غفلت واقع شد اخلاقمداریِ در شانِ نهاد دانشگاه بود.
بارها و بارها دعوت به عمل آمد که بهواسطهی همدانشگاهی بودنمان و بودنمان در یک کشتیِ واحد، همفکری کنیم و برای مشکلات، چاره و راهحل بیاندیشیم و در سادهترین و متطقیترین حالت گفتگو کنیم چراکه همه بر آن واقفیم که یقیناً تمام گرهها فقط با دستان خودِ ما باز میشود، اما دریغ از اندک دغدغه و اراده و توجه برای حل مسائل و مشکلات مردم.
نتیجهی این رفتار و چراغ سبز نشان دادن به خارجنشینهای جیرهخوارِ وطنفروش چه شد؟
کشتیِ واحدمان که خانهی مادریمان نیز هست مورد هجمهی درندهخوهایی قرار گرفت که حتی به جانِ کودک ۱۰ساله هم رحم نکردند و به فجیعترین شکل ممکن دست به جنایتهایی زدند که بار دیگر ثابت کرد که دشمنان ما برخلاف ادعایشان ذرهای بویی از انسانیت نبردهاند.
میدان دانشگاه طی روزهای گذشته تبدیل به عرصهای جهت نفرتپراکنی، عقدهگشایی و تقابل مسلحانهی عدهای شد که به طرق مختلف سعی بر سیاهنمایی و بازتولید خشم و عصبیت میان بدنهی دانشگاه و در ساحت کلانتر، میان عموم مردم داشتند.
ابتدا با زور و تهدید بر عدم برگزاریِ کلاسها پافشاری کرده و هرکس که با ایشان همراهی نمیکرد و یا حتی نظر متفاوتی داشت را به بدترین وضع ممکن تکفیر میکردند و در قدمهای بعدی با تمسخر و تهدید، حق طبیعی دانشجویان را سلب کرده و دست به اعتصابات اجباری زدند!
گویی محیط علمی دانشگاه را با زمین بازی اشتباه گرفتهاند.
این جماعت که شعارشان این روزها تبری جستن از دیکتاتوری بوده، در جایگاه عمل عیناً خلاف آن رفتار کردهاند. مشخصاً در گروههای کلاسی، هرکس که کوچکترین تفاوتی با آنها داشته، انواع و اقسام توهینها را حوالهی او کرده و به بدترین وجه ممکن، حقیقت شعارشان را نشان دادند.
در این بین نیز مواضع عجیب برخی از اساتید شعلههای خشم این آتش را میافزود. حقیقتاً محلِ سوال ما اینجاست که مگر نقش و جایگاه استاد، جز آرام کردنِ همراه با منطق فضای ملتهب دانشگاه و کلاسهای درس میباشد؟! پس چطور شد که کنشها و مواضع برخی از اساتید بر دامنهی نفرتپراکنیِ این عده افزود و سبب شد شمار زیادی از دانشجویان به انصراف از تحصیل فکر کنند؟!
چطور میشود از بیتالمال این مردم استفاده کرد و حقوقهای هنگفت دریافت کرد اما نهایتا سبب ایجاد ناامنی برای دانشجویان شد؟!
با وجود تمام این اتفاقات نیز رویکرد مسئولیت دانشگاه و وزارت علوم جای شگفتی داشته و دارد!
خون اساتیدی که در این روزها به حیثیت علمی دانشگاه خدشه وارد کردند و سبب تمسخر دشمنان این خاک شدند از دانشجویانی که سالها با تمام مصائب و مشکلات به این جایگاه رسیدهاند و هدفشان تنها تحصیل است رنگینتر است؟!
چرا دانشجوی ورودی باید به دلیل اقدامات خلاف قانون و تماما دیکتاتومآبانهی یک اقلیت، به انصراف از تحصیل بيانديشد و استاد و هیئتعلمی هم در کمال آزادی و بدون هیچ ابایی به این فضای ملتهب دامن بزند و هیچگونه برخوردی هم از سوی نهادهای بالادستی با ایشان نشود؟!
نکتهی دیگری که باید به آن اشاره کرد این است که ما دانشجویان این دانشگاه و فرزندان این سرزمین نیز به موارد متعددی نقد و اعتراض داریم و حتماً لازم میدانیم تا زمانیکه مسئولین از ظرفیت عظیم نخبگان جامعه بنا به فرمودهی مقام معظم رهبری استفاده نکنند، مشکلات و مسائل به نحو احسن حل نخواهد شد لکن فیالحال با شرایطی روبهرو هستیم که دشمن از صدای انتقادات ما سوءاستفاده کرده و حرف ما را مصادره به مطلوب میکند تا از این طریق به اهداف شوم خویش دست پیدا کند. اما زهی خیال باطل!
ما دانشجویان بر همان عهدی که شهیدان بزرگنیا، قندچی و شریعت رضوی ٦٩ سال پیش در راه آرمانهای این وطن به خاک و خون کشیده شدند هستیم و دشمنان بدانند اجازهی کوچکترین دستدرازیای به دشمنانِ سفاک این خاک نخواهیم داد.
والسلام علیکم و برکاته