هر ساله با رسيدن ايام محرم وتکرار تذکر هرساله به حقيقت تلخ سکوت و بي تفاوتي در برابر فساد اجتماعي ما را به فکر فرومي برد.. هرساله دغدغه اصلاح جامعه زنده مي شود به ياد واجب فراموش شده مي افتيم و از مقابل چشم يک دنيا فساد از مسائل اخلاقي تا فساد هاي حاکميتي و باز درد هيئتي هاي بي تفاوت و کوتاهي هاي خودمان را مرور مي کنيم. از صاحب عزاي اين روز عذر خواهي مي کنيم اما دوباره جهل ما نسبت به امر به معروف و نهي از منکر ما دست ما را مي بندد. هر بار اين سه شرطي که در رساله ها براي اين واجب آمده است ما را به تکليفي مي رساند که هيچ وقت برايش بالغ نمي شويم.ابهامي عجيب درباره اين واجب در فضاي مذهبي و فکري جامعه وجود دارد و به نسبت ساير احکام کمترين پرداخت ها در اين حوزه است. ابهامي مايوس کننده از ترويج اين فريضه و اصلاح جامعه حتي درمنبرهاي عمومي نيز ديده ميشود؛گويي نه تنها امر به معروف که سخن گفتن از ان نيز جز براي اهلش دوست داشتني نيست. البته معدود تلاش هاي خوبي نيز هست؛ براي همه آنها که مي خواهند مقدمات پرداختن به اين دغدغه را فراهم کنند و شکرگذار نعمت اباعبدالله، احياگراين واجب مصلحانه باشند شناخت شرط اول است. اين مهم ما را بر آن داشت تا با بررسي کتاب هاي موجود در اين زمينه به معرفي کتابي متناسب بپردازيم. پيش از معرفي کتاب مورد نظر تو+صيه مي کنيم کتابچه «واجب فراموش شده» که مشتمل بر بيانات رهبر انقلاب در زمينه امربه معرف و نهي از منکر است را مطالعه بفرماييد. کتابي کم حجم و قابل دانلود اينترنتي است.
بزرگترين فرضيه عنوان کتابي است که با دغدغه احياي فريضه نهي از منکر و امر به معروف تدوين شده است و مهم ترين سوالات روز در اين زمنيه را پاسخ مي دهد مانند تفاوت کنشگري اصلاح گرانه در اسلام و غرب،آسيب شناسي وضعيت اجتماعي امروز در غفلت از اين تکليف، تبيين شرايط امر به معروف به طور تفصيلي و تحليل قيام اباعبدالله به عنوان نمونه از جمله موضوعات مطرح شده در اين کتاب است. اما وجه جذاب کتاب براي افرادي است که ميخواهند قشر مذهبي جامعه را دعوت به کنشگري اجتماعي کنند؛ مولف در تبيين جايگاه اين فريضه در نظام انديشه اسلام به صورت منطقي و با تمسک به روايات ناب اسلامي سنگ تمام گذاشته است به طوري که علاوه بر تبيين جايگاه، در مراتب نهي از منکر و امر و به معروف به جايگاه مطالبه گري اجتماعي و سياسي پرداخته است و براي آنان که نسبت به اين واجب غفلت دارند و يا کنشگري اجتماعي را به صورتي سطحي يا پراگماتيستي و کارکردگرايانه بدون مبنا انجام مي دهند مي تواند مبناي اقناع کننده اي را فراهم اورد. همچنين به تبيين ضرورت تشکيلات سازي و نسبت ان با اين واجب اجتماعي پرداخته ميشود که ميتواند در تقويت ادبيات جذب به تشکل هاي انقلابي مورد استفاده قرار گيرد. چه بسيار فعالان اجتماعي که با همين روايات و بيانات دچار تحول شده و مبارزه اجتماعي خود را شروع کرده اند.
اما از بين تمام نقاط قوت فوق چيزي که اين روزها بيش از هر زمان خلا آن حس مي شود تبيين چالش هاي امر به معروف(مطالبه گري) است نظير چالش التهاب آفريني در امر ونهي مسئولان،مسئله آزادي،تغيير نظام ارزشي جامعه و قلب شدن منکر و معروف در جامعه و... است.خواندن اين کتاب مانند بسياري ديگر از کتاب هاي علامه مصباح يزدي(حفظه الله) به تعبير رهبر انقلاب نه مفيد که بالاتر از مفيد است. اميدواريم معرفی و مطالعه و عمل بدان پاسخي به دعوت تاريخي اباعبدالله به اين فريضه باشد.