
از نشریه سپیدار شماره ۱۶۷:
«اين سخنان جاهلانهاي ست که رييسجمهور امريکا بر زبان جاري کرد؛ او اسناد پيدايش و ايجاد داعش توسط امريکا را منتشر کرد و حالا چطور ممکن است دولتي که خود موسس داعش بودهاست امروز مدعي مبارزه با آن باشد؟»
نامرد برنتافت که مرد، دستپروردهاش را نابود کند. مرد اين حرفها را زد و نامرد او را کشت. به مردي که تروريستها را ذليل و ضغيف کردهبود، تهمت تروريست بودن زد و آه که رسانهاش چه سلاح بزرگتري بود و جهل مردمان زودباور از آن هم بزرگتر.
دستپروردهٔ خلف نامردان که ميخواست باز قد علم کند، که ميخواست خون تازهتري بخورد ضحاکوار به مأمن جوانان رفت، به دانشگاه. خون برادران و خواهران جوان ما را درست همزمان با نمايشگاه کتاب مشترک ايران و افغانستان به شيشه کرد و آتش گرفت جگر هزارپارهمان وقتي داغديدهٔ مظلوم ناباورانه نوشت: «جان پدر! کجاستي؟»
پيوند عميق جوانان غيور فاطميون افغانستان با برادران ايراني خود چه ضربههاي مهلکي که به شجره خبيثه داعش وارد نکرده بود. آري اين برادري سبقهاي ديرينه دارد و تاريخ خوش گواهيست بر اين مدعا. ماردوش چه کينهي بدي به دل چرکينش گرفته از پيوند ناگسستني ما!
ميخواست با کشتن دانشجو دانش را بکشد؟ برادري را بکشد؟ اميد را بکشد؟ پيشرفت را بکشد؟ نميدانم! هرچه ميخواست، نشد که به خواستهاش برسد. اگر تا پيش از اين کينهٔ پدرکشي از نامردان و اعوانشان داشتيم؛ حالا کينهٔ برادرکشي هم اضافه شد.
سوداي دانشکشي نامردان چه درد آشنايي براي ماست! تازهترين داغش هفتم آذر به دلمان نشست. کشتند! دانشمند تواناي ما را کشتند! مگر چه کرده بود؟ آخرينش همان کيتهاي آزمايش سريع در اين وانفساي قتّال کرونا بود. سلاح بزرگشان را علم کردند. در رسانههاي کذابشان گفتند که بمب اتم ميساخت. چه محال خندهداري! کذابها گفتند رييس پدافند هستهاي بود و جهال زودباور را با دروغهايي که به اين راست مخلوط کرده بود بدون تحقيق از معناي پدافند به ته چاه حماقت انداخت. اين مرد فخرآفرين رييس پدافند هستهاي بود. يعني اگر نامردان ميخواستند بمب اتمي بر سرمان بياندازند، دسترنج تخصص او به هر نحوي که در اينجا مجال گفتن آن نيست، از ما محافظت ميکرد. باز زخم آشنايي به ما زدند. باز در بوق و کرنا کردند که مرد ديگري از مردان ما تروريست است.
نميدانم اين چه خيال باطليست! گمان ميکنند ميتوانند با اين جنايات دانش را بکشند يا راه آن را ببندند؟ نامردها، احمق هم هستند! آخر با اين اقدامات شوم کدام نخبه ما از علماندوزي و دانشجويياش دست کشيد؟ نميدانند ذکر ما شده اين حرفها:
«... با ريختن خون عزيز ما تاييد شد انقلاب ما. اين انقلاب بايد زنده بماند. اين نهضت بايد زنده بماند و زنده ماندنش به اين خونريزيهاست. بريزيد خونها را؛ زندگي ما دوام پيدا ميکند. بکشيد ما را ملت ما بيدارتر ميشود. ما از مرگ نميترسيم و شما هم از مرگ ما صرفه نداريد. دليل عجز شماست که در سياهي شب متفکران ما را ميکشيد.»
نامردها آرزوهاي خامي دارند که با خود به گور خواهندبرد؛ گمان ميکنند با قتل نخبگان راه وابستگي ما به سمتشان باز خواهدشد! اين از خوي کثيف استکباري و استعماري آنهاست. تبعيت بي چون وچرا، نتيجهٔ وابستگيست و همين است روياي سياه آنها. وابستگي عامل نابودي امکانات و استعدادهاي ماست. تلاش آنها وابستهکردن همه جانبهٔ جهان اسلام به نامردان است و چه هدفي از اين ميان سختتر از ايران اسلامي عزيز که آزادگي مردمانش مانع هرگونه کرنشي در برابر زورگويان است؟
سالها پيش دستپروردهٔ شوم ديگر نامردان آن بار به نام رژيم بعث نخبهٔ ديگري را از ما گرفت اما هيچکدام نتوانستند نتيجه علم او را پس از گذر سالها از ميان بردارند. شهيد بزرگوار علامه محمدباقر صدر که آگاهسازي مسلمانان و آزادشدن آنها از زير يوغ استعمار را وظيفه و دغدغهٔ خود ميدانست و آثار زياد و ارزشمندي من باب اين مهم به رشتهٔ تحرير درآورد، اينطور به ما آموخته:
«حکومت اسلامي بايد همهٔ وابستگيهاي استعمارگرانه را که بر اجتماعات جاهلي فرمان ميراند ريشهکن سازد و انسان را در همهٔ عرصه هاي زندگي سياسي و اقتصادي و فکري از زير بار استثمار برهاند.»

راهکاري قديمي براي يک آرزوي ديرين! کشتن سرداران و سردمداران علم ممالک اسلامي و تروريست خواندن آن قهرمانها به منظور جلوگيري از پيشرفت تا در نهايت همگي بردههايي بله قربانگو شويم. هيهات منّا الذلّة!
مسلمانان بيگناه را ميکشند و ککشان هم نميگزد! رسانههاي جعليشان به عاديسازي آن مشغولند و همهمان را از دم تروريست معرفي ميکنند تا جاي جلاد و شهيد را عوض کنند ولي دستهاي همهشان سرخ است از خون مظلوماني که تسليمناپذيرند.
ما هم کوتاهيهايي کردهايم! برخي در روزمرگي غرق شديم و برخي به هر طريق در روزمرگيهاي بيآرمان غرقمان کردند. والله که مسؤولين مسؤول اند. ما هم همينطور! ما مسؤوليم. مسؤول آن سطل آبي که هنوز بر سر غده سرطاني منطقه نريختهايم. مسؤوليم اگر خواب مانديم و نماز امت قضا شد. مسؤوليم و از ما سوال ميشود «چه کرديد با استقلال، آزادي، جمهوري اسلامي؟ چه کرديد در قبال خون شهيدان اين آرمان سرخ؟»
خوش به سعادت آنها که سربلند جوابي در آستين دارند! / حنانهسادات حسینی