جلسه سوم
تحلیل هدف قیام امام حسین(ع)
اینک میخواهیم ظاهر حرکت امام حسین را از نظر چارچوب احکام اسلام بررسی کنیم.
در جلسه قبل،گفتیم که امام دو عنوان را مطرح کردند: اصلاح امت و امر به معروف و نهی از منکر.در باب اصلاح دو معنا داریم.یکی از «صُلح» به معنی آشتی دادن و یکی از «صَلاح» به معنی شایستگی.امام می خواهد امت را اصلاح کند، یعنی عمل شایسته را در متن جامعه ترویج دهد.امر به معروف و نهی از منکر هم که معنی آن مشخص است. بازداشتن کسی از عمل ناپسند و وادار کردن کسی به عمل خوب.
حال سوالی که پیش می آید، این است که آیا اینها دو چیزند؟و هر کدام مفهومی جدا دارند؟ یا اینکه در واقع یکی هستند؟ در واقع جمله دوم(اراده اینکه امر به معروف و نهی از منکر کند) مفسر جمله اول(طلب اصلاح امت) است. پس امام یک هدف را دنبال می کرده و نه دو چیز جدا را.
نکته مهم دیگر در شناخت ارزش ها، مبنای ارزش گذاری است.یعنی بر طبق چه قانون و حکمی، می گوییم فلان کار خوب است و فلان بد؟ یا یکی خیر است و دیگری شر؟
همه اینها در چارچوب اسلام و احکام اسلامی است و معیار شناخت حق و باطل و درست و غلط، همین اسلام است.احکام هم بخشی وجوبی است، که باید انجام شود و بخشی تحریمی، که باید ترک شود.
در حرکت از مکه، امام در بین راه در یکی از منازل، مطالبی را بیان می دارند و از محو ارزش ها در جامعه ابراز نگرانی می کنند.
می فرمایند: مگر نمی بینید به حق عمل نمی شود و از باطل نهی نمی شود؟
در جایی دیگر مجدد به این سخن از پیامبر گرامی اسلام اشاره می کنند که می فرمایند: کسی که حاکم جائری را ببیند که حرام خدا را حلال و حلال خدا را حرام کرده و با او مقابله ای نکند، با همان ظالم محشور می شود.
امام، حرکتش را بر محور وظیفه شرعی شان انجام انجام دادند. ایشان به عنوان کسی که در قبال دیگران مسئولیت دارند، باید مردم را وادار به اجرای احکام اسلامی کنند.