دلتنگی امانم را بریده بود. سراغ دفترخاطراتم رفتم، چشمانم را بستم و صفحهای را باز کردم. با دیدن صفحه، بغضی بر گلویم نشست. انگار زمین و زمان قصد داشتند به دلتنگیام دامن بزنند.
از ابتدای صفحه شروع به خواندن میکنم:
«امروز سه شنبه ۲۳/۷/۹۸، بعد از سه ساعت پیادهروی، به اطراف نجف و عمود اول رسیدیم؛ در ابتدای مسیر به مقصدِ بهشت. حالم خوب که نه، عالیست! به اولین موکب که رسیدیم چای گرفتم. یک سالی بود که طعم این چایِ بهشتی را نچشیده بودم. مشتی امسال هم هوایم را داشتی، شُکرت.»
غوغایی در دلم برپا شد؛ غوغایی که جز با مرور خاطرات آرام نمیشد. ورق زدم؛
«امروز چهارشنبه۲۴ /۷/۹۸، دومین روز از پیادهرویمان، ساعت ۴:۳۰ صبح است. نسیم خنک پاییزی صورتم را نوازش میدهد. این هوا در این سرزمین غنیمت است؛ پس با نفسی آن را تا اعماق وجودم فرو میبرم. در تضاد عجیبی به سر میبرم؛ از طرفی دلتنگِ کرب و بلا و از طرفی گمگشتۀ این راه. دلم میخواهد زمان از حرکت بایستد.
صدای اذان میآید، باید بروم و برای صلاة صبح آماده شوم. یاعلی.»
قطره اشکی از گوشۀ چشمم سر میخورد. ببین امسال چگونه از قافله عقب ماندیم!
ورق میزنم؛
«امروز ۲۵/۷/۹۸، سومین و آخرین روز پیادهروی ست. حالم قابل وصف نیست؛ ذهنم آرام و قلبم مغشوش است. هر از چندگاهی هم چشمانم میجوشد و اشکهایم سرازیر میشود. انگار خاک این سرزمین زادۀ غم است؛ اما این غم هم مبارک است و هم دلنشین. میدانم که دل کندن از اینجا ناشدنی است. آنقدر به این سرزمین و مردمانش وابسته شدهام و مهرشان به دلم افتاده که حد ندارد. راستش را بخواهی امروز نذر کردم که هرسال، پای پیاده به زیارت بیایم؛ اما میترسم! میترسم این دفعۀ آخر باشد. خدایا خودت زیارت بهشتِ زمینیات را روزی هرسالهام کن.
خب دیگر نزدیک عمود آخر هستیم. میروم که لحظات باقیمانده را دریابم. این هم بماند به یادگار از اربعین امسال.»
دیگر طاقتم طاق میشود. دفتر را میبندم. گریه امانم را بریده است. غم وجودم را فرا گرفته؛ غم فراق و دوری. میدانم که این دل به هیچ راهی آرام نمیشود.
شعری در ذهنم تکرار میشود: «چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادی»
آری این غم مبارک است، دلنشین و مبارک.
به سمت حرم برمیخیزم و از دور سلام میدهم.
السلام علی المظلوم بلا ناصر؛ سلام بر مظلومی که که هیچ یاوری نداشت.
از دور سلام میدهم و در انتظار پاسخت هستم...
مهدیه برفروشان