
این سؤال برای بسیاری از دانشآموزان ایرانی کمرنگ است؛ چراکه آموزش و تحصیل آنها از همان ابتدا با هدف ورود به دانشگاه و یافتن شغلی مرتبط با رشتۀ تحصیلی شروع میشود؛ پس طبیعتاً عدۀ کمی از دانشآموزان هستند که چنین سؤالی برایشان پیش میآید و غالب سؤال افراد، پیرامون رشتۀ دانشگاهی آنهاست.
به قلم امیرحسین زنگانه؛این سؤال برای بسیاری از دانشآموزان ایرانی کمرنگ است؛ چراکه آموزش و تحصیل آنها از همان ابتدا با هدف ورود به دانشگاه و یافتن شغلی مرتبط با رشتۀ تحصیلی شروع میشود؛ پس طبیعتاً عدۀ کمی از دانشآموزان هستند که چنین سؤالی برایشان پیش میآید و غالب سؤال افراد، پیرامون رشتۀ دانشگاهی آنهاست. دانشآموزان ایرانی کمرنگ است؛ چراکه آموزش و تحصیل آنها از همان ابتدا با هدف ورود به دانشگاه و یافتن شغلی مرتبط با رشتۀ تحصیلی شروع میشود؛ پس طبیعتاً عدۀ کمی از دانشآموزان هستند که چنین سؤالی برایشان پیش میآید و غالب سؤال افراد، پیرامون رشتۀ دانشگاهی آنهاست.
اما به شخصه چرا دانشگاه را بر سایر امور ترجیح دادم؟
در واقع این ترجیح بنابر میل و علاقه نبود و شاید اگر شرایط برای حضور و فعالیت در زمینههای مورد علاقهام فراهم میشد، هیچگاه به حضور در دانشگاه فکر نمیکردم. کمرنگ بودن آن عرصهها در سطح اجتماعی و پررنگ بودن تحصیلات دانشگاهی در بین اذهان عمومی، باعث شد به فکر ورود به دانشگاه بیفتم.
دانشگاه برای عدهای محل یادگیری و همچنین مبادلۀ اطلاعات و برای عدهای دیگر، محلی برای کسب مدرک است و عدهای هم به دنبال گذراندن اوقات خود هستند. هنگام ورود به دانشگاه تصمیم داشتم در رشتهای تحصیل کنم که حداقل با امور مورد علاقهام مرتبط باشد و بتوانم از چیزهایی که یاد میگیرم، در حوزههای مرتبط استفاده کنم. طبعاً هدفی که از ورود به دانشگاه داشتم، یافتن شغلی مناسب در راستای رشتۀ تحصیلیام بود، اما بعدها به موردی پی بردم که حلقۀ مفقوده دانشگاه برای رسیدن به شغل مناسب بود و آن چیزی نیست جز «مهارتآموزی».
یادگیری در دانشگاه چیزی جز آموختن نظریات کلی نیست و مهارتهای لازم برای انجام فعالیتهای حرفهای و شغلی در دانشگاه حاصل نمیشوند؛ پس لازم است کسانیکه دغدغۀ شغلی دارند، یادگیری خود را محدود به دانشگاه نکنند؛ چراکه در این صورت مهارت آنها پرورش پیدا نمیکند و طبیعتاً در یافتن شغل مناسب به مشکل برمیخورند.
در حال حاضر اگر از من بخواهند که هدفم از ورود به دانشگاه را بگویم، قطعاً دیگر جوابم «تحصیل و آموزش برای یافتن شغل مناسب» نیست؛ بلکه هموارتر کردن این مسیر با کسب مدرک دانشگاهی و آموختن مقداری داده و معلومات است.
حتی به لحاظ علمی هم نمیتوان به دانشگاه اکتفا کرد و اگر شخصی واقعاً به دنبال علمآموزی و باسواد شدن باشد، باید از منابع خارج از دانشگاه نیز بسیار استفاده کند و صرفاً تمرکز خود را بر کلیات تکراریای که در دانشگاه ارائه میشود، نگذارد.
امیرحسین زنگانه | ورودی ۹۷ روانشناسی