گفتند در رابطه با سؤال «چرا دانشگاه؟» بنویسم. برای شروع، چند دلیل را به شکل تیتروار برای خود نوشتم: «آمده‌ام درس بخوانم، مطالب جدید یاد بگیرم، سطح علمی خود را بالا ببرم، با آدم‌های جدید و کله‌گندۀ رشته‌ام آشنا شوم و... .»
لحظه‌ای توقف کردم و به صفحه خیره شدم؛ من در حال حاضر دانشجوی ترم هفت هستم، اما کدام‌یک از این موارد واقعاً محقق شده است؟
به گذشته نگاه کردم و متوجه شدم که نظرم در مورد دانشگاه، به کلی عوض شده است؛ انگار دانشگاه صرفاً مرجع آکادمیکی‌ست که آدم‌ها واردش می‌شوند، چند صباحی در آنجا هستند، مدرکشان را می‌گیرند و می‌روند؛ بدون اینکه چشمداشت دیگری داشته باشند.
ولی واقعاً با علمی که از دانشگاه یاد می‌گیریم، چیکار می‌توانیم کنیم؟
انگار دانشگاه به خودیِ خود و واحدهایی که در آن گذراندیم، برای من سودی نداشت. از حق نگذریم، در این میان کلاس‌هایی هم بودند که واقعاً به ما علم یاد دادند، نه جزوه و روخوانی کتاب و امتحان و اساتیدی بودند که مسیر راه را نشان دادند و به‌جای اینکه ما را به مقصد برسانند، به ما یاد دادند که چگونه خودمان به مقصد برسیم.
اما مگر چند نفر بودند؟ مگر رسالت دانشگاه این نبود که «کارشناس» تحویل جامعه بدهد؟ پس چی شد؟ چرا این‌طور چیزها آن‌قدر انگشت‌شمارند که از داشتن آن‌ها، تا این حد ذوق‌زده می‌شویم؟
از این حرف‌ها بگذریم و به سؤال اصلی برگردیم؛ در اینجا می‌گویم که دانشگاه طی این هفت ترم، برای من چه دستاوردی داشت و اگر کسی بخواهد که دانشگاه را به عنوان مسیر خود انتخاب کند، چرا باید این کار را کند. آورده‌های دانشگاه برای من آشنایی با چند استاد باسواد - که به‌راستی برای دانشجو وقت می‌گذاشتند و حتی زمانی که با آن‌ها کلاس نداشتیم، به ما کمک می‌کردند- و چند دوست خوب و همسفر است که انگیزه‌ای برای ادامه دادن شدند.
با شرایط آکادمیک و اتمسفر علمی کشور آشنا شدم تا بدانم کجا نفس می‌کشم و باقی راه را باید چگونه طی کنم تا در این فضا دوام بیاورم.
اگر الان ترم‌های اول بود، شاید دلایل دیگری هم می‌آوردم؛ مثل کتابخانۀ دنج دانشگاه که احتمالاً این امکانات را فقط در آنجا می‌توانستم پیدا کنم یا برنامۀ انجمن‌ها، وبینارها، دوره‌ها و... که حضوری برگزار شدن آن‌ها لطف دیگری داشت.
حتی حشر و نشر و تعامل با دانشجوهای ارشد و دکترای رشته‌های مختلف، آدم را یکی دو سال جلو می‌انداخت.
درست است که از بالا و پایین کردن اتاق‌ها و کارهای اداری خسته می‌شدیم، درست است که در بعضی از کلاس‌ها، آن‌قدر کسل می‌شدیم که خواب را ارزشمندتر می‌دیدیم، درست است که کارهای ناتمامِ دانشگاه، بیشتر از کارها و پروژه‌هایی‌ست که درست و حسابی انجامشان دادیم، درست است که اندکی آموختیم و بیشتر، عمر گذراندیم و درست است که هدف‌ها و آرزوهایمان کمی گوشه‌گیر شدند، اما چنانچه از من بپرسید که اگر به عقب برگردی، باز هم دانشگاه را انتخاب می‌کنی یا نه، نمی‌دانم، شاید بگویم «آره».
فاطمه عبیری | ورودی ۹۷ روان‌شناسی
