«من در میان شما باشم و یا نباشم، به همهٔ شما وصیت و سفارش میکنم که نگذارید انقلاب به دست نااهلان و نامحرمان بیفتد». صحیفه امام خمینی، جلد ۲۱، صفحهٔ ۹۳ و اینچنین گفت پیرِ خمین... حالا که از آن روزهای شور انقلاب ۴۲ سال میگذرد و نهال انقلاب، شجر تنومندی شده است، رد تبر نااهلان و نامحرمان اما بر جای جای این درخت تنومند افتاده است؛ گرچه ریشه در خاک، استوار ساخته و به عقیده راسخ سر برآورده باشد. حریم انقلاب را خوفی از بیگانگان بود و شمشیر دفاع آخته در برابر دشمن خارجی؛ ولیکن هیهات که خونِ دل از خویش خورده و موریانهٔ فساد داخلی بر جان شجر انقلاب افتاده... آن انقلابی که خمینی کبیر برافراشت تا متصل به تمدن اسلامی باشد و پابرهنگان را امامان انقلاب نام نهاد، حالا صحنهٔ عرض اندام حکمرانی ناپختهای شده که نهتنها مستضعفان را امام جامعه نمیداند، بلکه اذن خرد شدن استخوانهایشان در زیر چرخهای توسعهٔ اقتصادی و اجتماعی را نیز صادر کرده است... و «چه شد آرمانهای امام؟» همانا صفیر درد آنانی است که به خون خویش در جبهههای نبرد، به ماهیت و تمامیتِ انقلابشان قسم خوردند تا به پیمان استوار بر سر عهدی که بستند، بمانند... فقر و شدت، فاصلهٔ طبقاتی، عزت ملی بهدور از انساب و اشراف، عدالت اجتماعی و افتخار جهانی ملت ایرانی، آنچنان لگدمال بیکفایتی مسئولان و زمامدارانِ به اسم انقلابی و بهرسم بیگانه شده است که آیینهٔ دستاوردهای عظیم فرهنگی-تمدنی جهانی انقلاب اسلامی را نیز به کدورت کشانده و نارضایتی عمومی را برانگیخته است. آرمانهای اصیل امام راحل که از بطن اصیل شریعت مبین اسلام برآمده و چشمانداز تاریخ بنیان را نشان گرفته بود، به مدد سوءرفتار مدیران بیکفایت و بیلیاقتی زمامداران، حالا مضحکهٔ محافل بیگانه و آشنا شده و از همه بدتر شعلهٔ شک و تردید را در دلهای دوستان انقلاب نیز برافروخته است و کدام خطر بالاتر از خطور شک در دل مومنان به ولایت است که اگر مرتفع نگردد، عاقبت سقیفهای دیگر را در تاریخ رقم خواهد زد؟! البته که حق آشکار است و نمیتوان عزت ایران اسلامی عزیز را نادیدهگرفت، که بر درجات عالی علم، دانش و صنعت ایستاده و در خط مقدم مبارزه با شرور منطقهای و بینالمللی علم برافراشته و حامی ملل مسلمان است. انقلابی که از لحظهٔ آغاز، نویدبخش آزادی و حریت بوده و مظلومان جهان را جرئت طوفان داد؛ ولیکن با این همه، اهداف بلند انقلاب اسلامی هنوز آنچنان که باید مرتفع نگردیده است... اتمام سخن اینکه اگر روزگاری هرچه فریاد داشتیم بر سر آمریکا و رژیم غاصب اسرائیلی میزدیم؛ اینک نیز زمان آن رسیده است که دست از مماشت با مفسدان داخلی برداریم و آنچنان که به نکبت جهانی استکبار به ستیز برآمدیم-و حقا که سرافراز بودیم-اژدهای هفتسر فساد را نیز با فریاد انقلابی نابود سازیم و بار دیگر در چهلودومین سالگرد پیروزی انقلاب عزیزمان، پیمان اخوتی دوباره با طریق اصیل مقتدای امت بربندیم تا که شروعی استوارتر از پیش بر اعتلای هرچه بیشتر اسلام گرامی و ایران سرافراز گردد.