بسم الله الرحمن الرحیم
. . . وَسَيَعلَمُ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓاْ أَيَّ مُنقَلَبٖ يَنقَلِبُونَ
این هشدار به ظاهر کوتاه، نوید روز بازگشت را میدهد. اما نه فقط بازگشت ظالمان، بلکه بازگشت حق، بازگشت عدالت و بازگشت نور به این جهان ظلمانی.
بازگشت همه چیز به بازگشتگاه.
به زودی نه فقط ظالمان، بلکه تمام جهانیان خواهند دانست إن وعدالله حق؛ وعده ای که با « وَ نُرِیدُ أَن نَّمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِینَ» ثابت گشته و مؤید «اذا جاء نصر الله و الفتح» است.
اما تکلیف ما چیست؟ جایگاه ما چیست؟
مبادا با خونخواران زمان محشور شویم چرا که «كَانُوا لَا يَتَنَاهَوْنَ عَنْ مُنْكَرٍ فَعَلُوهُ ۚ لَبِئْسَ مَا كَانُوا يَفْعَلُونَ». نهی نکردن منکر عین شراکت در آن است و چه ظلمی بالاتر از قتل کودکان؟ چه ظلمی بالاتر از خراب کردن پناه مردم بیپناه بر سرشان؟ و چه جرمی بالاتر از توجیه گناه و خوشحالی از آن؟
این صهیون ها نه تنها پشیمان نیستند، بلکه دستشان برسد باز هم میزنند...این عقیدهٔ باطل چنان در دل سیاهشان رسوخ کرده که جداً باور دارند قوم برگزیده هستند. یکی از مقامات ملعون آنها صراحتا میگوید جهان باید از ما بابت کشتن این بمب های ساعتی کوچک تشکر کند.خودتان نتیجه گیری کنید که چه منظوری از این عبارت دارد...نه از جهان متظاهر سیاست کاری برمیآید نه از بیانیه و فرستادن کمک انسانی...روحیه و پانسمان زمانی کارگر بود که در حملات ۴۷ خاندان به طور کامل از ثبت احوال غزه محو نشده باشند.زمانی کارگر بود که کسی تمام اعضای خانواده و خانه و زندگیاش را از دست نداده بود.
مردی اگرت هست،کنون وقت نبرد است.
دست ما و قلم ما،دست شما و هرچه که دارید.
إنشاءالله به امر ولی به زودی زود قلم را کنار میگذاریم و با زبان خود این خونخواران ادبشان میکنیم.
در این اثنا، چقدر جای خالی حجت خدا حس میشود.
مَتى تَرانا وَ نَراکَ وَ قَدْ نَشَرْتَ لِواءَ النَّصْرِ تُرى؟ أَتَرانا نَحُفُّ بِکَ وَ أَنْتَ تَأُمُّ الْمَلَأَ، وَ قَدْ مَلَأْتَ الْأَرْضَ عَدْلاً؟
بدَمِ المظلوم، اللهم عجل لولیک الفرج.