تردمیل

مدتها بود که چاقی حسین دست از سرش بر نمی داشت. ماشاالله همیشه بخور و با اشتها بود. ولی حالا با بالا رفتن سن روز به روز به قطر کمرش اضافه می شد و شکمش برجسته تر . پیاده روی و ورزش را هم که تنبلی اجازه نمی داد. یا خسته بود یا هوا گرم بود و یا سرد. دکتر گفت که باید وزنش را کم کند و جلوی چربی و قند و فشار خون را تا دیر نشده بگیرد. با بچه‌ها فکر هایمان را روی هم ریختیم و قرار شد که به فکر خریدن یک تردمیل باشیم .

چند سالی بود که همه کسانی که دستشان به دهنشان می‌رسید گوشه اتاق خواب شان یک تردمیل داشتند. قیمت های بازار را که دیدیم برق از کله مان پرید. ۵ سال دیگر هم اگر صرفه‌جویی می‌کردیم نمی‌توانستیم تردمیل بخریم . سعی داشتم که حسین را بیشتر تشویق به ورزش کنم. توی همین گیر و دار بودیم که فرهاد از تبریز آمد . مرخصی بین دو ترم بود و دلتنگی هایش زیاد شده بود. حال و احوال که تازه شد یواشکی گفت "مامان چقدر بابا چاق شده. خطرناکه ها". گفتم "آره بابا میدونم ،حریفش نمیشم که ورزش کنه. میگه هوا آلوده است". میرم و برمی‌گردم. بیشتر کسل میشم و جریان تردمیل خریدن را هم برایش تعریف می کنم. میگه "چرا از دیوار نمیخرین؟" می‌خندم. به حق چیزهای نشنیده. مگه میشه از دیوار چیزی خرید؟

نه از دیوار، از اپلیکیشن دیوار. باید توی موبایل نصب کنی. هرچه لازم داری می‌تونی اونجا دست دوم خانگی شو بدون دلال پیدا کنی. هرچی که لازم نداری میتونی اون جا اعلام کنی و براش مشتری پیدا کنی. باورم نمی شود که با گوشی بشود این کارها را کرد. یعنی به همین راحتی؟ بدون واسطه؟

قبلاً که می خواستیم یه جنسی بفروشیم باید سمسار می‌آوردیم. اون هم که یک دهم ارزش جنس قیمت گذاری میکرد.

خب مادر همون رو وصل کن. "کی رو؟" همونی که میگی خرید و فروش میکنه، دیوار.

پسرم می خندد و چند دقیقه نمی گذرد که چند تا عکس و آدرس را توی گوشی نشان می دهد. شب که حسین می آید با آب و تاب ماجرا را شرح می دهم. اما حسین مثل همیشه با خونسردی سری تکان می‌دهد و استقبال چندانی نمی کند. هرچند که قیمت های تعیین شده کمتر از نصف قیمت بازار است. اغلب فروشنده ها نوشته اند که جا نداریم و یا جابجایی داریم. چند روز بعد فرهاد با یکی از فروشنده ها تلفنی قرار می گذارد و ساعت تعیین می کند. روز موعود آدرس بدست راهی می شویم. برای مان کمی سخت است که وارد خانه مردم غریبه شویم ولی خب دیگر هماهنگ کرده ایم. زنگ میزنیم. آقایی از پشت آیفون جواب می دهد و در را باز می کند.

نمی دانم چرا صدایش به نظرم آشنا می آید. در باز می شود و ما با خجالت عرض حیاط را طی میکنیم که یکباره سر جای مان خشک می شویم.

حسین را می‌بینیم که از در ساختمان وارد ایوان می‌شود. تعجب زده و با دهان باز نگاه می‌کنیم که صاحبخانه با لبخند بفرما میزند. همان قیافه، همان لبخند، همان خط طاسی سر،فقط مدل سبیل‌ها فرق می‌کند.

لبخند زورکی میزنیم و سلام میکنیم. میگوید "بفرمائید اینجاست" به داخل ساختمان اشاره می‌کند.

پاهایم قدرت راه رفتن ندارد. رنگ فرهاد مثل گچ سفید شده. هنوز کفشهایمان را در نیاورده ایم و داخل نرفته ایم که خانم صاحبخانه جلو می‌آید و تا حال و روز من رامی‌بیند، می‌پرسد "چی شده؟حال ندارین؟"

چیزیم نیست. قندم افتاده. بنده خدا فوری یک لیوان آب قند درست می‌کند و میاورد.

خودم را روی نزدیکترین مبل می اندازم. لیوان آب قند را هم میزنم و نگاهم را نمیتوانم از روی مرد بردارم.

زن و شوهرمتعجب نگاهمان میکنند. من و فرهاد به هم نگاه میکنیم. میگویم "اجازه می‌دهید به همسرم زنگ بزنم؟ حالم خوش نیست."

دستپاچه میگویند "بله بفرمائید."

شماره حسین را میگیرم و من من کنان می‌گویم "آمدیم تردمیل ببینیم. اما حالم به هم خورده. آدرس را فرهاد میفرستد.خودت را برسان."

تا حسین برسد ،نمی‌دانم چجوری جو را عوض کنم.

توی خانه مردم ولو شده ام. بندگان خدا انسان‌های محترم و صبوری هستند و سعی در عادی جلوه دادن شرایط دارند.

یواشکی به خانم خانه میگویم "ببخشید اگر گل گاوزبان دارید یک کم دم کنید. همه براشون خوبه."

بنده خدا چشمی می‌گوید و با یک نگاه به شوهرش به سمت آشپزخانه می‌رود.

فرهاد که خودش را جمع و جور کرده، سر حرف را باز می‌کند و از اسم و رسم و کار و کاسبی اش می‌پرسد.

سینی گل گاوزبان به میز نرسیده، زنگ میزنند. ،قلبم میخواهد از سینه ام خارج شود. نگران لحظه روبرو شدن دو برادر هستم.

به فرهاد اشاره می‌کنم که به استقبال پدرش برود.

خانم و آقای صاحبخانه دستپاچه شده اند. درب حیاط که باز میشود، من هم همراه مرد با پاهای ناتوان به ایوان میروم.

حسین از جلوی در با دهان باز به مرد نگاه می‌کند و متقابلا علی آقا مات زده به حسین.

چند لحظه ای نمیگذرد که دو برادر به سمت هم می‌دوند و یکدیگر را بغل میکنند. من و فرهاد و خانم علی آقا اشک میریزیم. تنها صدای هق هق ما و بوسه باران و داداش گفتن های آنهاست که به گوش می‌رسد.

الان از آن روز خاطره انگیز سه سال میگذرد. علی و حسین برادران دوقلویی که در جریان زلزله طبس یکدیگر را گم کرده بودند، الان هر لحظه کنار هم بودن را غنیمت می‌دانند و تنها حسرتشان این است که چرا پدر و مادرشان زنده نیستندکه گم شده خودشان رادوباره در آغوش بگیرند.

دختر علی را برای فرهاد نامزد کرده ایم.

دیوار هم به همسرم برادرگم شده اش را برگرداند و هم پسرم جفت مناسب خودش را بوسیله دیوار پیدا کرد.

تنها این وسط تردمیل بود که به دست فراموشی سپرده شد.