زمان ما را رنج میدهد. به خاطر زمان است که پیر میشویم، و به خاطر زمان است که میمیریم. اینها نگرانکنندهاند.
همانطور که ارسطو گفت، «زمان همه چیز را خرد میکند» و ما از خرد شدن خودمان و از خرد شدن دیگران وحشت داریم. زمان با سرعتهای مختلفی میگذرد. رنج زمان را طولانی میکند. اما تنها به این خاطر که رنج ما را وادار میکند نسبت به زمان هشیار باشیم.
چقدر از زندگیمان را واقعاً در زمان حال زندگی میکنیم؟ چقدر را به جای آن یا هیجانزده و نگران آیندهایم یا پشیمان و سوگوار گذشته؟

واکنش ما به همهٔ این نگرانیها در مورد زمان این است که تلاش کنیم و همه چیز را پیش از آن که خیلی دیر شود به دست بیاوریم. پول کسب کنیم، پول بیشتری کسب کنیم، و همینطور تا ابد ادامه بدهیم.
تبدیل زندگی به مسابقهای ناامیدانه برای کسب مادیات بیشتر، تنها به کوتاه شدن آن منجر میشود. نه در طول سالها، نه به صورت زمان واقعی، بلکه به صورتی که زمان حس میشود.
مت هیگ در کتاب دلایلی برای زنده ماندن مثال جالب و خلاقانه ای دارد:
«تصور کنید همهی زمانی که در اختیار داریم در یک بطری سربسته بود و آن را به دست ما میدادند. چطور کاری میکردیم آن بطری بیشتر باقی بماند؟ با آهسته نوشیدن آن، با لذت بردن از طعمش، یا با لاجرعه سر کشیدنش؟»

نگاه تحلیل گر و ریاضی، امکانات بیرونی ما را افزایش میدهد، اما برای رسیدن به ثروت درونی و آرامش و رضایت، ما به عشق نیاز داریم، به شعر، به تعبیر عاشقانه اشکال، به افسون گل سرخ، به ادبیات، به دوست داشتن و دوست داشته شدن، به تعلقی سازنده و سزاوار، به روابط بین فردی سازندهای که خود میسازیم، به اصلاح افکار ناکارآمد و ...
تاریکی نمیتواند تاریکی را بیرون کند، فقط نور میتواند. ذهن آشفته، افسرده، بهانه جو و بیهدف نمیتواند مسیر زندگی را روشن ببیند و چراغ برافروزد.
سایادو او جوتیکا در کتاب برف در تابستان مینویسد:
«وقتی جوان بودم، فکر میکردم زندگی مانند فرمول ریاضی است. اکنون که سالخورده تر شدهام، میبینم که زندگی همچون یک شعر است.»
توانایی ها و قدرت های درونی مان به ما نوید می دهند: آینده دست ماست و میشود تغییرش داد....
از اینکه این نوشتار را خواندید ممنون هستم و خوشحال و قدردان.