ویرگول
ورودثبت نام
ریحانه برفر
ریحانه برفرمی نگارم ،گه گاهی بر تکه برگ سپید،خود ندانم چه می شود سیل رگبار رویای من
ریحانه برفر
ریحانه برفر
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

کابوس #پارت چهارم

صدای برهم خوردن در کلبه مرا بیدار می کند، از خواب آشفته ای که ماه هاست کابوس شبهای سیاه و تاریکم شده بود .به راستی آن غریبه که بود ،از کجا آمده بود؟

بیشتر به ناجی می ماند ،تا غریبه .درست از لحظه ورودش جانی دوباره بر کالبد پژمرده من بخشیده بود،شاید دیگر زمان بیرون آمدن ازآن پیله در هم تنیده فرارسیده و حال همان لحظه شکفتن و پروازیست که ماه هاست در انتظار ش بودم

چرخی می زنم و اولین قدم را محکم بر می دارم گوشی همراهم را بعد از ماه ها روشن می کنم تا لرز بیندازم بر تن کسانی که تصور می کردن نیست و نابود شده ام از امشب نوبت من رسیده تا بشوم کابوس شوم روز و شب تاریک شان .

به اتاقک سرد خاموش که می رسم دمی عمیق می کشم و مسیر م را به سمت کمد تعییر می دهم دست دراز می کنم و چمدان طوسی خاک گرفته ام را پایین می کشم فورا چند تکه لباسی که در کمد بود را در چمدان جای میدهم .در همان لحظه

صدای رگبار پیامک ها که بعداز روشن شدن گوشی آوار شده بود. خط می کشد بر اعصابم به اجبار چمدان را رها و به سمت تخت شیرجه می زنم و چنگ می زنم گوشی سیاهم را که یادگار تولد 19سالگی از مادرم بود .

نگاه گذرا به سیل پیامها می اندازم .اکثر آنها از عمو و دخترش تینا رفیق و خواهر رضائی ام بود

گوشی در دستم می لرزد و تصویر چهره خندان و بانمک تینا روشن و خاموش می شود ،

آه چقدر زود این دختر عموی زیرک متوجه حضورم شد ه بود ناخواسته انگشت می کشم بر دکمه سبز رنگ ،وصدای لرزان و نگرانش بلند می شود ومن چقدر دلتنگ این صدا و صاحبش هستم

الو....الو ...پریسا خودتی؟

الو...چرا جواب نمی دی لعنتی خوب یه چیزی بگو

«سلام» تنها واژه بیرون آمده از حنجره ام بود که همین باعث شگفتی او شد

واای باورم نمیشه یعنی خود خودتی پریسا .تو...تو کجایی؟چه بلایی سرت اومده محض رضای خدا یه حرفی بزن نصف عمرم کردی

نترس هنوز زنده ام و نفس دارم می کشم

آخه این چه کاری بود کردی پریسا ؟هیچ می دونی چه بلایی سرمون اومد .آخ اصلا اینارو ولش کن خودم دیدمت پوست کله ات می کنم فعلا بگو کجایی؟کی برمی گردی ؟جان تینا تمومش کن این قایم باشک بازی رو به خدا همه نگرانتیم

دارم میام. منتظرم باش .

گوشی را قطع می کنم و آلارم زنگ رو سایلنت می کنم ،فهمیدن تینا از زنده بودنم یعنی فهمیدن کل خاندان اصلانی.پوزخندی می زنم و بعد از مرتب کردن کلبه و جمع کردن تعداد اندی وسایلم لباس بر تن می کنم و از کلبه خارج میشم نگاهی به اسطبل می اندازم به اندازه چند روز آذوقه برایشان می ریزم و کلید را زیر پله میون علف های هرز پنهان می کنم تا سر فرصت به حسین آقا بگویم تا سری به آن زبان بسته ها بزند

۹
۲
ریحانه برفر
ریحانه برفر
می نگارم ،گه گاهی بر تکه برگ سپید،خود ندانم چه می شود سیل رگبار رویای من
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید