ویرگول
ورودثبت نام
ریحانه برفر
ریحانه برفرمی نگارم ،گه گاهی بر تکه برگ سپید،خود ندانم چه می شود سیل رگبار رویای من
ریحانه برفر
ریحانه برفر
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

آسایشگاه #عشق

پرستار به آرامی سرمه را داخل چشمان پریچهر کشید و بعد کمی عقب رفت تا مطمئن شود همه چیز آنگونه که انتظار داشت انجام شده ،سپس آینه را به دست پریچهر داد واو با لذت خودرا در قاب آینه فیروزه ای رنگی که بشکل لوزی بود برانداز کرد ،سپس دستش راآهسته بالا وبرروی گونه های شل و چروکیده خود نهاد با پشت دست خود را نوازش داد وبعد ،مسیر انگشت دستش را سمت خال کوچک کنار لبش کشاند و با یاد خاطرات ایام جوانی لبانش به حالت لبخند کشیده شد.خوب به یاد داشت محسن همیشه عاشق این خال گوشتی کنار لبش بود و گاهی هم برای سر به سر گذاشتن ش از این خال مایع می گذاشت، چشمش که به درخشش نگین انگشترافتاد آینه را کنار گذاشت بغضش را فرو خورد و آن را سمت لبان کبودش بردو بوسه ای بر نگین آن نشاند ،

این تنها یادگار باقی مانده بعداز جدایی پرحسرتش از محسن بود،آخ که چه شبها از سر دلتنگی آن را در دست خود فشارده بودو با دلخوشی و امیدواری چشم به راه بازگشت مسافرش به انتظار نشسته بود .مسافری که تنها اسمش از سجل خط خورده بود و جایش هنوز در قلبش باقی بود

باصدای پرستار دست از خاطراتش می کشد و لبخند نمکی و جمع جوری به او که همچنان برانداز ش واز او تعریف و تمجید می کرد می زند

سپس با کمک او از جابرخواست و صندل های نو و زیبایش را پا کرد وبعد رو سری سفید با گلهای ریز و صورتی را رو موهای هنا خورده ای که با نظم بافته شده بود کشید ،با خواست خودش چادر سفید و ساده ای که هدیه مدیر آسایشگاه بود را با کمک پرستار بر سرکشیدو نیمی از اضافه چادر را در دست جمع و آرام به راه افتاد ،با صدای هلهله زنان آسایشگاه بار دیگر شرمگین و خجالت زده سرش را پایین انداخت و همچون دختران جوان با گونه هایی سرخ اناری از اتاق خارج شد،.نگاهش بسمت دیواره ها و سقف سالن آسایشگاه کشیده شد که حالا بعداز مدت ها آذین بندی وبا ریسه های رنگی جلوه ای روشن و چشم نوازی به خود گرفته بود.،از سالن خارج و به سمت اتاقکی که برای مراسم عقد آماده بود قدم برداشت

در ،دلش غوغایی به پا بود از همین فاصله پشت در نیمه باز اتاق عطر همیشگی محسن را می توانست تشخیص دهد ، هنوز باورش نمی شد بعداز 45سال انتظار بار دیگر به نکاح مردی که نیمه ای از وجودش بود در رمی آمد

یوسف اش باز گشته است

هر قدر دیر و شکسته


در که کامل باز شد گویا همه چیز مانند گذشته بار دیگر برایش داشت تکرار می شد .

محسن عصا زنان و با گام بلند به استقبالش شتافت و در حالی که از آن فاصله با عشق پریچهراش را نظاره می کرد اورا به سمت مبل های مخملی قهوه ای رنگ و سط اتاق هدایت کرد و عاقد پس از جا گیری آ نها لبخندی شیرین نثارشان کرد و با کسب اجازه دفترش را باز و برای بار دوم خطبه عقد را جاری کرد،پریچهر از شوق پایان انتظار گوشه چشمش به اشک نشست .

((سالها پیش محسن به شوق شهادت و دفاع از ناموس وطنش از عشق پریچهر دل بریده بود .تا پس از او زندگی دوباره ای آغاز کند))

«و پریچهر که صبورانه به پای آمدنش مو سفید کرد.»

داستان کوتاه
۹
۵
ریحانه برفر
ریحانه برفر
می نگارم ،گه گاهی بر تکه برگ سپید،خود ندانم چه می شود سیل رگبار رویای من
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید