رجب بزرگ، فرزند ( میرزا ابوطالب دولت آبادی )، مصلح اجتماعی و حاکم معنوی خطه سرجوب در دشت برخوار اصفهان (حدود ۱۲۲۰ تا ۱۲۹۵ خورشیدی)، وی ستون اساطیری خاندان داوری دولتآبادی در اصفهان ایران به شمار میرود که با الهام از مرام فریادرسیِ نیاکانش، در روزگار قحطی بزرگ و ناامنی دشت فلات مرکزی، با منشِ درایت، عیاری و سادهزیستی، دژ دفاعی محله را خودکفا ساخت و یاریرسان مردم آبادی ها شد. او با برپایی حاکمیت خودگردان ایرانی و مردمی و در کسوت کدخداباشی و قاضی بومی، سدی در برابر استبداد ظالمان و راهزنان زمانه گردید؛ مرامی که در صلابت فرزندش علیرجب (متوفی ۱۳۲۲ شمسی) و نوادهاش استوار اسداله داوری دولت آبادی، نام خانوادگی «داوری» را به مدال افتخار این تبار بدل ساخت.

-
جغرافیای کهن دشت برخوار و در قلب آن، محله تاریخی «سرجوب» در دولتآباد اصفهان، بر اساس متون مکتوب تاریخی سدههای نخستین اسلامی (همچون کتب ابونعیم و کتب دوره صفویان و ...)، یکی از بومیترین و اصیلترین سکونتگاههای دشت فلات مرکزی ایران به شمار میرود. نیاکان این تبار از زمان استقرار کاروانهای باستانی ماد و پارس در این دشت، هسته اولیه تمدن بومی را پایهگذاری کردند. در هجوم سهمگین حوادث تاریخ و تهاجمهای بیگانگان، این پهنه جغرافیایی به دلیل ساختار اجتماعی منسجم خود، از آمیزش نژادی مصون ماند و رفته رفته اهالی آن به دلیل تغییرات ساختاری در ایران پس از دوره باستان به اسلام گرویدند، گواهی زنده بر این اصالت نژادی، وفاداری بینظیر لهجه و گویش سنتی مردم دولتآباد به زبان پهلوی ساسانی و پارسی میانه است؛ ساختاری که در آن پیشوندها و واژگان دشتبانی، خط وصل مستقیم این تبار به دوران هخامنشیان است که در جان و روح ( رجب بزرگ ) متبلور شد.
ریشههای باستانی این خاندان به پهلوانان و دشتبانان بزرگی بازمیگردد که حکام بومی دژهای منطقه بودند. در دوران پیش از عصر صفویه، زمانی که سیلابهای سهمگین و ویرانگر، آبادیهای زیردست دشت برخوار را به کام نابودی کشاند، نیاکان گمنام این تبار به عنوان ناجیان سرافراز این خطه، آستین همت بالا زدند. آنها با پناه دادن به مردم در حصار امن قلعه اولیه و احداث ساختار دفاعی خودکفا، مانع از فروپاشی مدنیت در این منطقه شدند. این روحیه نجاتبخشی و حاکمیت محلی، سینه به سینه دستبهدست گشت تا به عنوان یک میراث ژنتیکی و اخلاقی، در وجود رجب بزرگ به تکامل نهایی برسد.
با اتکا به دفاتر دیوانی مکتوب و استنادات قطعی، تا به رسیدن به این نام ها، زنجیره نسلی این تبار از دوران گذشته تا عصر معاصر بر اساس این نظم نسلی ثبت و پایدار شده است:
[ میرزا ابوطالب دولتآبادی] ( میرزا ) │
[رجب بزرگ (رجب ابوطالب)] (همسر: بانو رقیه) │
طالبِ رجب
علیِ رجب ( همسر: خاتون)
عباس رجب
[دو فرزند دختر]
----
(یکی از نوادگان شاخه شاخص معاصر ایران)
[استوار اسداله داوری دولت آبادی] فرزند: علی رجب
-
در اواخر قرن دوازدهم و اوایل قرن سیزدهم هجری قمری، در دورانی که ایران اسیر بیثباتی، قحطی، غارت و جنگهای داخلی بود، شخصیت کاریزماتیک رجب بزرگ به عنوان ستون خیمه دشت برخوار از بین همان مردم ظهور کرد. او به همراه همسر، بانو رقیه، کانون مستقل عدل و دادخواهی آبادی را در محله سرجوب بنا نهاد، شکوه شخصیت رجب بزرگ در این بود که با وجود اصالت بینظیر دودمانی، نفوذ کلام مطلق و داشتن تمام ابزارهای قدرت برای سلطه و حکم رانی بر آبادی ها، آگاهانه راه «گوشهنشینی مصلحانه» را برگزید. رجب بزرگ برای جلوگیری از ایجاد خون و خونریزی، شورش و دوری از غارتهای رایج آن عصر تاریک، خود را از راس عریان سیاست آبادی ها و هیاهوی قدرت طلبان جدا کرد. او در جامه و سبکی بسیار ساده، عیارانه و همسفره با مردم فقیر زمانه خویش زیست، اما در پیشگاه انسانها، حکم او فصلالخطاب و مایه آرامش دشت فلات مرکزی ایران بود. رجب بزرگ با تکیه بر منابع آب اللخصوص قناتهای سرجوب و ساختارهای دفاعی، برج دیدبانی، بدون تکیه بر ساختارهای ظالم زمان خویش، سیستم خودکفایی و امنیت آبادی و محله را احیا کرد.
-
-
تداوم دودمان رجب بزرگ؛
مرام اخلاقی و انسانی رجب بزرگ به گونهای بود که تمام فرزندان خود را به یک چشم مینگریست و کانون خانواده را بر پایه اتحاد کامل حفظ نمود تا هیچ تفرقهای در تبار وی ایجاد نشود. از کانون پرمهر رجب بزرگ و همسر بانو رقیه، پنج فرزند (سه پسر و دو دختر) پا به عرصه گیتی نهادند که هرکدام سرنوشتی خاص را در تاریخ تبار خود رقم زدند:
۱. طالبِ رجب:
فرزند ارشد، بزرگترین پسر و اداره امور اولیه تبار بود که اخلاق و وقار پدری را به ارث برد.
۲. علیِ رجب:
فرزند دوم که به واسطه قامت تنومند، صلابت پهلوانی، شجاعت بینظیر و درایت فوقالعادهاش، مسیر منحصربه فرد پدر را پس از فوت وی در آبادی ها در پیش گرفت و بازوی اجرایی و میراثدار مرام عدالتخواهی و یاری رساندن اجدادشان شد.
۳. عباسِ رجب:
آخرین فرزند و کوچکترین پسر رجب بزرگ بود. او پس از آنکه عقلش رشد کرد و به سن بالندگی رسید، روزی تصمیم گرفت مسیر متفاوتی را برگزیند؛ او از دودمان و خاک مادری جدا شد و به نقطهای دیگر هجرت کرد، به طوری که پس از آن هجرت اسرارآمیز، هیچ اطلاعات دیگری از سرنوشت او در تاریخ مکتوب منطقه ثبت نگردیده است.
۴. فرزندان دختر:
دو دختر پاکدامن نیز از این پیوند متولد شدند که نام و یادشان در تاروپود احترام و عفاف سنتی خاندان جاودانه است.
-
علیِ رجب؛ یاری رسان و تجلی درایت:
پس از رجب بزرگ، علیِ رجب با تکیه بر همان درایت و تنومندی، سدی استوار در برابر راهزنان و ظالمین آبادی ها شد و حقه مردم را زنده میکرد. نفوذ کلام و قضاوتهای عادلانه او در گرهگشایی از مشکلات اراضی، به حدی در دل مردم ریشه دواند که با اجباری شدن قانون شناسنامه در ایران، به پاس یک قرن حکمیت عادلانه دودمان خویش، نام خانوادگی «داوری دولت آبادی» بر این تبار نهاده شد. محبوبیت او و پدرانشان به حدی بود که در سال ۱۳۲۲ هجری شمسی، جمعیت عظیمی از سراسر آبادی های اطراف برای وداع با این داور عدالت خواه و یاری رسان مردم به دولتآباد اصفهان آمدند. در نسلهای بعدی، این روحیه انضباط، قانون و اقتدار در وجود نواده راستینش، استوار اسداله داوری دولت آبادی (متولد ۱۳۰۴ - متوفی ۱۳۹۹ خورشیدی) نیز متبلور گشت که در کسوت نظام و ارتش ایران، خورشید روشناییبخش و شناختهشدهترین چهره معاصر خاندان شد.
-
میراث معاصر نوادگان رجب بزرگ؛ تجلی آرمان صلح جهانی در قاب علم و اندیشه:
امروز، شجره پاک رجب بزرگ به درختی بس تنومند و گسترده با نوادگانی متخصص (اعم از دختران و پسران) تبدیل شده است که در اقصا نقاط داخل و خارج از ایران مایه افتخار و اعتلای جامعه هستند. نوادگان وی با تکیه بر پیشینه خانوادگی و میراث اخلاقی اسلاف خود، امروزه در مشاغل رایج و کلیدی کشور ایران از جمله حقوق، پزشکی و امور درمانی، مهندسی (سدسازی، مهندسی آب و کشاورزی)، حسابداری، مرمت آثار باستانی، بخشهای فنی خودرو، امور اداری و مدیریتی کلان، آموزشهای دانشگاهی و آکادمیک،نظامی و دفاعی، خبرنگاری و اصحاب رسانه و همچنین عرصههای هنر، سینما، ادبیات، هنرهای تجسمی و نمایشی، نوازندگی، ورزش و مدیریت آشپزی مشغول به خدمت به بشریت هستند، این میراث، در روحی پاک، عیارانه و به دور از خودنمایی زنده است؛ جریانی پویا در گستره فعالیتهای انسانی که بدون تمنای شهرت، ثروت یا نامآوری، در سکوت عیارانه خویش به جمعآوری این شاهراه مکتوب تاریخی و کتاب شجرهنامه خاندان همت گماشته است، این پاکیِ به گمنامی و مأموریت فرهنگی پنهان، در لایههای عمیق خود به دنبال تداوم همان آرمان اساطیری رجب بزرگ است: