معلوم بود که کوتاه نخواهد آمد. دستانش را محکم روی میز میکوبید و بعد از هر نگاه مستقیم دندانش را فشار میداد و در آخر فریادی کشید. دو ساعت پیش به بهانه ی خواب بیرون رفته بود و کسی نمیدانست چرا بازگشته بود. اول ماری را اذیت کرد، کمی خجالت میکشید، سوت زنان پرده ها را تکان میداد، به سمت علی رفته بود و از علل خواب پرسیده بود
_برای خواب چه چیزی نیازه؟
_نمیدونم
_چطوری ؟
علی میدانست که باید پاسخی داد و شروع کرد
_ببین، تو چرت میگی،انسان،تخت، پتو
_نه
و با همین کلمه راهش را گرفته بود و به اتاق رئیس رفت. رئیس از آن هایی بود که به خوبی میدانست با انسان هایی نظیر او چه باید کرد. نیم ساعت منتظری میگذاشت، و در این نیم ساعت حتی چای هم مینویسید. اول میخندید،دستانش را بالای سرش تکان میداد و در آخر هم با زمزمه هایی کوتاه نشان میداد که صندلی کوچک است و باید تعویض گردد اما هیچگاه به اصل موضوع اشاره ای نمیکرد. رئیس بعد از نیم ساعت سرش را بالا آورده بود و پرسید که چه مشکلی دارد. کسی انتظار آن پاسخ را نداشت. بیخوابی، رئیس
رئیس در ابتدا تعجب کرد اما به خوبی میدانست که باید پاسخ دهد، او هم درد علی را داشت، قرص هایی را به او پیشنهاد کرد و خیلی دلسوزانه به او گفت که زنش هم از این مرض رنج میبرد. سخنانش را کش میداد تا تو او را آرام کند
_ولی راه حل نهایی چیز دیگری است
_بله بله آدم باید سالم باشد، چایی؟
هیچ پاسخی دریافت نکرد و برای همین آخرین راه را امتحان کرد. عباس در دفتر کارش بود، به سمت او رفت و داستان آغاز شد. همچنان صدای برخورد استخوان و چوب شنیده میشد، هر از گاهی فریادی به گوش میرسید و معلوم بود که عباس به این کار او عادت کرده است. شاید عادتی در کار نبود، ذهنش آشنا بود. بدنش کمی میلرزید و خیره دستان او را نگاه میکرد. بعد از هر برخورد، لبانش را جمع میکرد و با تعجب میگفت:دستانت خورد شد. در ابتدا دوست نداشت که دیگران وارد بحث شوند و حتی ممانعت های عباس هم فایده ای نداشت. علی خیلی زود جلو آمد و او را سرزنش کرد ولی زود فهمید که نباید رئیس را خبر کند آنقدر عصبانی بود که رئیس هم کاری از پیش نمیبرد.
_خب چرا این کار رو میکنی؟
_معلوم نیست؟
_نه
_اره معلومه،خب
_چی میگی عباس،این مشکل داره
عباس با اشاره هایش به او فهماند که کنار برود، ولی علی همچنان، هر چقدر آرام کوتاه نمیآمد. بعد از بیست دقیقه حماقت، عباس کلید را بیرون آورد و به بیمار نشان داد. بیا بگیر. ته راهرو. دوست نداشت لبخند بزند، چند فحش را سرازیر کرد و بعد از دیدن لبخند او،همچنان عصبانیتش فروکش نکرده بود
_آخرش اخراج میشی
_خواب مهم تره، حالا تو فهمیدی چه چیزی برای خواب نیازه؟ ها
_نه
_حماقت،تکراری نمیشه، باورکن، همیشه دلیل موجوده، برای شرم، حداقل برا انسان
_اینجوری راحت تری دیگه
_اره، البته بقیه باید بدونن
_حتی رئیس
_نه اون خطرناکه، فقط یه بار میشه باش خوب خوابید، ولی حس حماقت، آدم رو میبلعه، خواب که چه عرض کنم
این را گفت و دوباره وارد راهرو اصلی شد. کلید را در هوا چرخاند و دیگر دلیلی برای مسخره بازی نیافت. تنها لبخند میزد. کافی بود. خواب و اتاق ته راهرو.داستان آغاز میشود.
پایان