کاری را تا آخر انجام دادن حماقت می‌خواهد یا شجاعت نمی‌دانم. همین دیروز بود که فهمیدم حماقت می‌خواهد. روی صندلی چرخدارش نشسته بود و با نگاهی بیقید مرا نظاره می‌کرد. همیشه همین حالت را داشت ولی آن روز، کمی متفاوت بود. لبخند های منقطع و حرکات ظریف دخترانه، مجابم کرده بود که باید همه چیز را گفت. جلو رفتم، برای اولین بار بدون اینکه دست هایم بلرزد همه چیز را گفتم، آخر او آنقدر احمق بود که دیگر اخلاق معنایی نداشته باشد. خوب گوش داد و بعد از شنیدن حرف هایم، سرش را در برگه های کاغذ فرو کرد، چند باری دنبال قرص هایش گشت و آن چنان مرا نگران ساخت که مجبور شدم به او بفهمانم قرص هایش ربطی به کاغذ ندارند. انسان شرمگین می‌شود، او همیشه شرمگین است، می‌خواهد از یادآوری معشوق در سرویس بهداشتی باشد یا خجالت از کمک به فقیری که امکان دارد در لحظه ای تصمیم انتقام با اعاده ی حیثیت را در ذهن عبور دهد. من هم شرمگین شدم، نباید نابودش می‌ساختم ولی او بیقید بیقید بود. فهمیده بود که کارش فایده ای ندارد، بلند شد، درد پهلویش را بهانه کرد و با جمع کردن گونه های به من فهماند که دروغ نمی‌گوید. حتی میانه راه خندید ولی من به او مشکوک نبودم. تا سر یخچال رفت و شروع به زمزمه کلمات کرد. از قصد آهنگی خاص را به آن ها تحمیل می‌کرد و می‌دانستم که مقصودش چیست. راهی وجود نداشت، تا همینجا هم طاقتم تمام شده بود و می‌دانستم بیش از نمیتوانم جلو بروم. چند باری طول سالن پذیرایی را طی کردم، خندیدم و دستانم را به نشانه ی تفکر معلق ساختم ولی باز هم کافی نبود. طناب را بیرون آوردم، زرد بود، دقیقا همان چیزی که نمیخواستم، موقع قتل هم باید آماده بود تا صحنه های زیبا ساخت و زرد تنها یادآور کثافت بود. بله آفتاب هم زرد است ولی من آن را به خاطر نمی آوردم.مش حسن اصرار به طناب زرد داشت، اصرار زیاد من راه به جایی نمیبرد.
_خب، مگه زرد چشه؟
_چش نیست، ببین قرمز بیار، مثل خون، سبز ابی
_عاشق شدی؟
_بابا چه ربطی داره، اینا بهترن
_میخوای ببندی، خب فرقی نداره
_چرا زرد حالا؟
_میخوای آدم بکشی؟
_ای بابا
و می‌خندید. و در آخر تنها طناب زرد داشت. همیشه شوخی می‌کرد اما نتایج کار هایش کاملا معلوم بود. طناب زرد را گرفتم و سعی کردم از خودم دورش کنم، صدای پاهایش نزدیک میشد و طناب همچنان دور دستانم پیچیده بود. حتی خواستم به او بفهمانم که کار درستی نیست ولی یادم آمد که اگر به مش حسن بگوید کارم تمام است، آنوقت دیگر طنابی نخواهد آورد یا حداقل به من نمی فروخت. طناب را گوشته ای انداختم و دوباره به آشپزخانه نزدیک شدم و سعی کردم به آهنگش مزخرفش گوش دهم. نتوانستم تحمل کنم برای همین با خنده ای احمقانه دوباره برگشتم. این کار را زیاد انجام داده بودم اما نمی‌دانستم که چرا طناب آن چنان که باید مطمئن به نظر نمیامد.اگر میانه ی راه پاره میشد، وای آنقدر کتک میخوردم که بیا و ببین. چرا باید در این لحظات ترسید، نمی‌دانم. تنها لرزش دستان بود که نجاتم میداد و همین اخلاق بود. من چیز بیشتری نمیخواستم.
_حالا چرا قرمز؟
_منظورت چیه؟
_خیلی خوبه نه، مخصوصا وقتی زن ها قرمز میپوشن، آدم یاد حضرت مریم میوفته
_چی؟
_چه ربطی به اون داره؟
_خب دیگه، مگه تو مسلمونی
مش حسن زیاد حرف نمیزد. زیر بار کلمات هم نمی‌رفت. تا چیزی را نمی فهمید دشنام میداد و همین کارش را تا سن هفتاد راحت کرده بود. مفاهیمش ساده بود و آن چنان جذبه داشت که اسیر کلمات نشود.
طناب را گرفتم، می‌دانستم که باید محکم باشد و بود، اگر در میانه راه پاره شود کارم تمام است. هنوز هم میترسیدم، در هنگام کارهای بزرگ چرا میترسیدم، چرا میان بحث با یک فرد باید سقوط کنیم، مگر دنیا بزرگ نیست که مفهوم کوچک فرد را له کنیم و در آخر به همه بخندیم.
_اون میاد مطمئن باش
_درسته
_اون روزا رو یادت میاد، شیدا
_نمیدونم
_تا ظهر میان
_میان؟
_شیدا
_چی؟
_فریدون هم میاد
_ميندازمش بیرون
_هنوز باهاش مشکل داری؟
_طناب رو میگم
_نه خب کارش دارم
_زرده
_چه ربطی داره؟
_بیخیال، حالا چرا فریدون؟
_خب دیگه
_بگو
طناب را در دستان گرفته بودم و محکم فشار میدادم.لحنم کمی از ادب خارج شده بود ولی می‌دانستم که این مسیر پایانی دارد
_خب فریدون دوست ماست
_اره، ولی شیدا
_خب تو زود رفتی
او راست می‌گفت من زود رفتم و شیدا را احمد ربود. باید خجالت میکشیدم ولی دیگر تحمل پذیر نبود، می‌خندید و فریدون را تکرار می‌کرد، به سمت در رفتم که ناگهان گفت
_خب برای ناهار اینجا باش
_نه باید بروم
_او هم خواهد امد
_کی، شیدا
_اره
_با اون
_اره دیگه
لبخند هایش غیر قابل تحمل شده بود. چند باری شیدا را گفت و خندید، معلوم بود که غیرت نداشت. طناب کار خود را کرد.
_چرا ترسیده بودی؟
_کی؟
_قبل از کار
_خب ترس داره
_حالا کار رو کردی؟
_باشه، آره ولی با طناب قرمز
_فرقش چیه؟
_خودت میدونی
_نه
_قرمز رنگ خوبیه، مثل خون، خودت که میدونی احمد
_اره شیدا هم همین لباس ها رو می‌پوشید، چرا ترسیده بودی؟
_نمیدونم
_کار رو کردی یا نه؟
_اره
_طناب محکم بود؟
_اره بد نبود
_حس کردم از من بدت میاد
_شیدا
_اونم میاد
_زمانش رو بهت نگفت
_نه، ولی تو خیلی زود ول کردی
_نه
_البته شاید درکت بالا بود،ولی چرا ترسیده بودی، کاری میخواستی بکنی؟ کاری مهم
نباید این حرف را می‌زد. باید به گذشته بازمیگشیتم و مفهوم کار را عوض میکردم، از او تنفر داشتم اما من هیچ کاری تا آخر نمی‌توان پیش ببرم و شیوا یک مفهوم گنگ بود، شاید با فریدون، مهم نیست، حق با احمد بود و من فقط باید از او تنفر داشته باشم. کار خودم مهم تر بود، طناب را باید محکم می‌بستم. من به احمد نیاز دارم، او کارفرمای من است.
پایان
