
"ده روز مهر گردون افسانه است و افسون
نیکی بجای یاران فرصت شمار یارا"
یکمی پایین تر توهم توهم جوری که کسی غیر خودم نتونه بخونه که برگرده بهم بگه این چیه دیگه یا پوزخند بزنه بدون اینکه بدونه مغز کوچیک اون یهو دلش خواسته بره سمت آهنگایی که توی گروه سرود دبستانش حفظ میکرده و با شوق و ذوق برای جمعیت آدمایی که بهش قول میدادن میان و نمیومدن میخونده نوشته بود:
" من که فرزند این سرزمینم در پی توشه ای خوشه چینم شادم از پیشه ی خوشه چینی رمز شادی بخوان از جبینم..."
خرچ میرم صفحه ی بعد
" -واقعا زندگی همینه؟!
_همین
_چرته...
_تو بهترش کن
_سخته خیلی سخت
_تلاشتو بکن
_دیدی شد
_ چه جذاب
چند ماه بعد
_ دوباره برگشت شد مثل اولش که
_ زندگی همینه ...."
یادم میاد که همشو یکجا ننوشتی
یادم میاد گفتگویی بین خودت بود و اون صدا پر انگیزه هه که توی حجره حجره های سرت میپیچید و هی تکرار میشد.
چیزی که هم نیازش هم میخواستی منبعشو با دوتا دستات خفه کنی
بعد که هی روز به روز هفته به هفته ماه به ماه به حرفاش میرسیدی یکم باهاش رفیق تر میشدی و دیگه نمیخواستیبا دمپایی بزنی تو سرش میدونستی دلسوزه فهمیدی که واقعا رفیقه
صفحه ی بعد
"ریرا ، رویا
در سر میدواند
رویای رستن
از میان غوغا
می خواند آوازی زیبا
چون در قلبش رازی پیداست
میخواند اورا هر دم
آواز رستن
گاهی
میکشد آهی
سرگردان بی جان
در رویای خویش
بی تاب از فردا
هر دم تنها
اما آرام
در روزگاران
ریرا راهش را می یابد وقتش رسیده تا رسد
جانکاه گرچه راهی باید باشد تا رسیدن
باید سلاح صیاد را آغشته کرد به فهمیدن
.
.
.
فواره در اوجش طعم سقوط را می چشد
هر بار از شوق مسیرش با فریادی نو می جوشد"
یادم میاد که کامل حفظش نبودی
مطمئنا هنوزم نیستی
اون روزا توی آرزوی رفتن به فرزانگان یک دوره ی دو
آرزوی کارگاه هنری
سرود گفتن با بچه هاش
غرق میشدی
خودتو روی صحنه تصور میکردی که به زور خودتو نگه داشتی تا از ذوق رونمایی سرودی که خودتون با بچه هایی که خیلی مثلا باهاشون رفیقی تا آسمون نپری
اونوسطا توی رویا چندباری هم با لبخند لب پایینتو گاز میگرفتی
همه ی اون روزا رو خوب یادمه
تو به اونجایی که میخواستی نرسیدی
ولی من کوچک عزیزم
ممنون که توی همون دوره اولم از ذوقت یه گروه از بچه ها رو جمع کردی و دور هم سرود گفتین
ممنونم
حالا بپر بغلم?
پ.ن: من نمیدونم حس میکنم تمامی شعر های آورده شده و یاد شده در اینجا اشتباه نوشته شده بودند توی دفترچم.
یعنی هر چی به گوشم میرسیده رو مینوشتم و فکر میکردم متن آهنگه در حالی که لزوما خواننده اون کلمه رو نمیگفته و یه چیز دیگه ای بوده من تَوَهُم یه کلمه ی دیگه رو میزدم.... نه که حالا الان اینجورکی نیستم=)
ممنون که خوندین یه دنیا ممنون
همچنان پ.ن:آیا میدانستید دیدگاه نوشتن شما صد برابر بیشتر از پسندیدن در روحیه ی فرد نویسنده تاثیر دارد؟
