پیرهن آسمان سفید
دل باد قرص
تن پرده لرزان
و خنده ی برگ همچنان سبز است
انگار هیچ اتفالی نیاوفتاده
همه چیز مثل روز اول _مثل دیروز_است
و من در این آرامش خیالی به خود میگویم
کاش مثل آنها نباشم
کاش مثل آنها نشوم
کاش یک نفر دیگر هم دغدغه مند باشد تا با هم بسازیم این پاره ی تن را
این ویرانه ی چندین هزار ساله
این خاک زیر پا را
که مانند کودکی خردسال هر کسی دستش را میگیرد و او را دستخوش تغییر میکند
او را به هر سمتی که دلش می خواهد میکشد و می کشاند
او را وادار میکند تا در مسیری نو _به اجبار_پای بگذارد
مسیری که انتهایش ابر ها ساکنند
مسیری که نهایتش معلوم نیست
و
اگر این خاک زبان داشت چه میگفت به ما
آه و نفرینش گوش فلک را کر میکرد
یا زبان به ستایشمان میگشود
یا آنکه سکوتی خفقان آور بر لبانش جاری میشد که ناشی از خشم است
خشم و در و رنجی که زندانی شده در قفس سینه و دیگر بیرون نمی آید
کاش مثل همه ی کسانی که آمدند و رفتند
کاش چنگیز مغول نباشیم
کاش فقط شاکی نباشیم
کاش کاری کنیم
کاش ویرانه نسازیم بر روی ویرانه ی دیگری
کاش آباد کنیم
تا زخم هایی که جایشان می ماند و فراموش نشدنی اند
حداقل کمی الیام یابند
کمی ترمیم شوند
کاش کمی روز خوش ببینیم به چشم
همه با هم
و لبخند بنشیند بر چهره ی این مرز و بوم
