زن با لباس فرم و خسته برخلاف جمعیت حرکت می کرد. اصلا دلیل اینکه چرا آنها مستقیم می روند نمی دانست، نمی خواست هم بداند. حوصله اش را نداشت فقط این را می دانست که صبح ها زمانی سرکار می رود از آن سمت حرکت می کند و ظهر موقع آفتاب، گرما و عرق به طرف خانه..
با این تفاوت امروز صدها چشم به او نگاه می کردند. به مانتو اش سرسری نگاه کرد و دکمه ها را چک کرد اما فایده نداشت باز هم نگاهش می کردند.
چند قدم جلوتر یک ماشین نظامی جلو او ظاهر شد، اسلحه نداشتند. دوربین بود، دوربین داشتند.
با اعتراض گفت :« آقا من می خواهم رد شم. این چه وضعیه!؟»
فیلم بردار که یک سرباز جوان بود گفت :«من چکار کنم!؟ خانوم جان تا اون ته رو می بینی؟ خیابون بسته ست. باید مستقیم حرکت کنی، حرکت کن، دستور دستوره»
زن دست در کیفش برد همانطور اسپری را فشار می داد :«من خسته ام آقا، راه رو باز کن تا عصبی نشدم»
سرباز عقب پرید :«خانوم، تو راننده ای می بینی!؟ بیا از روی سر بنده رد شو اگر میای بالا، اگر هم نه این پرچم رو بگیر از همون سمت برو»
زن به قد و ارتفاع ماشین نگاهی انداخت
فکر کرد، فکر کرد
فکر ناهار ظهر، فکر بچهای گرسنه و نق نقو
گفت:« لعنت بهتون..لعنت به...»
حرفش تمام نشده پِلا کارت را در حلقش کرد. مجبور شد بگیرد و مستقیم حرکت کند.. مستقیم
