
با لباسی سراسر سفید مثل فرشته ها شدم و دو تا بال کم داشتم مثل پروانه هایی در اطرافم می چرخند.
جیلی ویلی رو برگرداند. با لباس آبی موهای کوتاه مصری که دور گوش هایش ریخته اما باز هم گوش های تیزش از بین موهای لخت بیرون زده بود. چکمه هایی جادویی به هر چیزی که می خواست تبدیل می شد مثل تخته یا اسکیت
چشم های مشکی و کشیده اش را به من دوخت. با حرکت سر به او گفتم چیه!؟
«یه جای جدید دوس داری بریم!؟»
لبخند زدم :«آره»
تندتر حرکت کرد و به سرعت از میان درختان عبور کرد. تعداد درختان با هر قدم ما کم شد در عوض تا چشم کار می کرد شن و خاک اطراف ما را گرفت. آفتابی سوزان بالا سر ما می تابید. به نفس افتادم
بالا تپه ای کوچک از شن ایستاد
:«دارا دارام اینم دریاچه پرتقالی»
بدون حرف به سمت دریاچه دویدم. از تشنگی چشم هایم دو دو می زد. دستم را نزدیک آب نارنجی دریاچه بردم اما جیلی گفت :«جای تو بودم این کارو نمی کردم..اصلا مزش خوب نیست»
آب نارنجی زیبا به نظر می رسید و هیچ حرکتی نداشت. با شک پرسیدم
«تو گفتی اینجا رو ببینیم!!» تعجب کردم. مگر آب پرتقال طعم بدی دارد!؟ او همیشه بهترین مکان ها را نشانم می دهم
عصایش را در هوا چرخاند :«اینجا به بهشت فرشته ها معروفه»
«این دیگه چطور بهشتی نمیشه از آبش خورد!»
خندید :«اوو دلارام عزیزم..بهشت هیچ وقت بی عیب نبوده»
گیج نگاهش کردم :«باید باشه»
به حرفش گوش نکردم. درسته یک دایه است به قول خودش محافظ اما او عالم دهر نیست!
دست هایم را در آب پرتقال فرو کردم. به یک ثانیه نکشید سوزش های عمیق را در پوستم احساس کردم. خون در آب پخش شد و با آبمیوه مخلوط شد.
جیلی بازویم را گرفت من را به عقب کشید. فشار دستش زیاد بود اما نه به اندازه سوزش دستم. خون هنوز هم می ریخت اما رنگ آب هیچ اثری از خون و تلاطم نداشت. یک نارنجی آرام
گفتم:«فهمیدم چرا بهش میگن دریاچه پرتقالی!»
با دقت پارچه را دور دستم می پیچید :«چون آبش با خون مخلوط شده. میلیون ها ماهی گوشت خوار زیر دریاچه زندگی می کنند. اونا گرسنه هستند»
با صدایی خشدار جمله اش را تمام می کند. انتظار نداشتم بعد از زخمی شدنم حقیقت را به من بگوید.