۱.

از دور همه چيز كوچك تر به نظر ميرسد ، كمرنگ تر حتي !.

دور ميشوم ، خيلي بي رنگ تر از اين حرف ها ،، .

'جنونِ منطقي' ام را مُحكمْ به خودم مي چسبانم و وزنِ انكار نشدني ش را روي اين توده ي بي امانيِ منتظرِ فرصت ميگذارم كه حتي جرئت بالا آمدن نداشته باشد !

بي خنده ، يا حتي گريه ، بي احساس بودن را با غرورِ نصفه نيمه اي توي حس هايم حل ميكنم تا قورت دادني تر شود .

و وقتي ماه به اندازه ي كافي توي آسمانش بالا رفت همه ي شان را پشت سرش بعنوان 'بدرقه ي راه' بالا مي آورم ...

براي تضمين راهت ، براي اينكه ماه جايش را به خورشيد بدهد ، تهوع را انتخاب ميكنم . .

.