
دلم برای فیلم دیدن تنگ شدهبود. اینکه توی صندلیم فرو برم، شخصیتهای داستان رو دنبال کنم و اجازه بدم که منو تحت تاثیر قرار بدن. هنوز نمیدونم برداشتم از فیلم رو چطور باید بنویسم. احساس میکردم دیالوگهای این فیلم و توصیف شخصیت مرد بینام داستان رو من نوشتم. انگار که خودمو توی قالب کاراکتر بازیگر از بیرون نظاره کنم.
مرد بینام، یه استاد ادبیات حدودا 36 سالهس که توی دنیای تنهایی و خیالات خودش زندگی میکنه. عاشق کتابهاشه، یجورایی انگار داره باهاشون زندگی میکنه. از آدمها تقریبا بیزاره و توی فضای ذهنی خودش، خیلی عمیق غوطهور شده. حتی انگار نمیخواد که کسی وارد این فضا و جهان ذهنیش بشه. انگار یه جای مقدسیئه که فقط برای اون ساختهشده. ته دلش دوست داره که توی تاریکی و روزهای سخت کسی منتظرش باشه. اما نه برای یافتن اون فرد تلاشی میکنه و نه حتی اجازه میده که کسی بهش نزدیک بشه. شبیه اینکه یه حصار نامرئی رو دور خودش کشیده. یه شب کاملا تصادفی یه دختر حدودا ده سال از خودش جوانتر، رو میبینه. به نظرم ادامه داستان رو توی فیلم دیدن قطعا خیلی جذابتر از نوشتن واو به واو برداشت خودم از سکانسهای فیلمه.
نمیدونم دقیقا چی انقدر زیاد منو متاثر کرده. همزاد پنداری با مرد بینشان، تصورم از اینکه تنهایی واقعا شیرینه و پیدا نمیشه کسی که بودن باهاش از بودن در تنهایی خودت لذت بخشتر باشه یا اینکه کاراکترهای زن و مرد این حس به مخاطب میدن که خیلی خودشونن، با اینکه هرکی یه رازی داره ولی بازم خودشونن. ولی این روزا همهمون یه نقاب روی صورتمون داریم. انگار میترسیم که همهی خودمون رو به دیگری نشون بدیم، میترسیم که شکننده باشیم و خیلی احساس وحشت داریم از اینکه کسی وارد حباب تنهایی ما بشه. همه این حسها رو خودم دارم. شاید حاصل تمام تمرینهای این چندسال منو به نقطهای از پذیرش رسونده که هیچ ایرادی نداره اگه بعضی وقتها ضعیف یا شکننده به نظر بیام. یا اینکه اجازه بدم کسی به جهان ذهنی من نزدیکتر بشه. من احساس کردم توی این فیلم باران رو نظاره میکنم. با همه علاقه زیادش به کتاب، موسیقی و انزوا. تلاش بیهوده آدمها برای نزدیک شدن بهش. توی قصه، مرد بینشان، اون یه نفر رو پیدا کرد. به نظرم هر آدمی نمیتونه اون یه نفر رو پیدا کنه. این روزا بیشتر رابطهها، بیشباهت به قرارداد نیستن. قرارداد منفعت طلبانه برای نمایشهای فیک به جامعه. شایدم نگاهم زیادی بدبینه. شاید شبهای روشن در راه باشن.