ویرگول
ورودثبت نام
باران رضایی
باران رضایی
باران رضایی
باران رضایی
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

روزهایی که پونز تعلق خاطر به هیچ جایی وصل نیست

از امروز دقیقا یک ماه تا روز تولدم مونده. نمی‌دونم چیه این روز تولد که برای من انقدر حس متفاوت داره. توی این دوره‌ی تکرارشونده‌ی رنج زندگی، چطور ممکنه آدم روز تولدش رو دوس داشته باشه؟ به دنیا اومدنم هم عجیب بوده. طبق حرف دکتر من باید 10مهرماه متولد می‌شدم ولی انقد عجله داشتم که یه ماه زودتر اومدم. یه نوزاد دو کیلویی با پنجاه سانت قد. وقتی منو دادن بغل مامانم قبول نکرده و اصرار داشته که حتما اشتباهی شده. منم بودم دوس نداشتم یه نوزاد لاغر و نحیف که تازه باید چند هفته‌ای هم توی دستگاه بمونه بچه‌م باشه. انگار که بعد از نه ماه منتظر موندن می‌خوره تو ذوق آدم.

این روزها؛ روزهای عجیبی‌ن. یه جمله تکراری رو هی دارم می‌شنوم. باران شکست عشقی خوردی؟ انگار اولین فکری که به ذهن بقیه می‌رسه اینه. آدم حتما باید شکست عشقی خورده‌باشه و یه محبوبی رو از دست داده‌باشه، وگرنه که چی ممکنه جز این، حال آدم بگیره؟ اگه باران قدیم بودم میگفتم نه خوبم. لبخند می‌زدم و اصرار داشتم وانمود کنم که مشکلی نیست. ولی الان می‌گم نمی‌دونم، خوب نیستم. کوتاه و سر راست. بعضی روزهای زندگی، شبیه افتادن توی یه سیاهچاله فضایی‌ئه. معلق توی فضای بی زمان و مکان. به هیچ نقطه‌ی مشخصی سنجاق نشدی و هیچ نیروی بیرونی هم تو رو به سمت خودش نمی‌کشونه. معلق موندی و همزمان باید برای بقا هم تلاش کنی. مثلا نمی‌تونی به محل کار و تیم‌ت بگی من یه مدت نیستم. یا به خانواده، دوستات و همه‌ی آدم‌هایی که روزانه می‌بینیشون بگی ببین خوب نیستم و نمی‌دونم چمه. نمی‌تونی از همه مسئولیت‌هایی که با توئه فقط با گفتن یه جمله، فرار کنی. باید بمونی. داشتن همینجوریه. همزمان با همه‌ی حس‌های خوبی که برات داره یه زنجیرهایی هم به پات می‌بنده. دیشب خیلی فکر کردم که الان چی حال منو خوب می‌کنه. کنار مامانم دراز کشیده‌بودم و زل زده‌بودم به سقف. توی همون تاریکی با خودم فکر می‌کردم کاش الان خواب نبود و می‌تونستم بغل‌ش کنم. اصن کاش الان به جز من و مامان یه نفر سومی هم بود و می‌شد بغلش کرد. ینی واقعا حالم اینجوری خوب می‌شه؟ گرفتن حس خوب از یه بغل طولانی؟

این روزها، دقیق‌تر از یک ماه قبل، حس دوست داشتن رو توی مغزم تحلیل می‌کنم. به نظرم شبیه رنگ توی روزهای خاکستری‌ئه. ینی می‌شه یه نفر انقد حس دوس داشتن و تعلق خاطر قوی‌ای داشته‌باشه که بتونه یه آدم دیگه رو از حس معلق موندن بیاره بیرون؟

پی‌نوشت: همه این‌ها رو حتی خیلی بیشتر، دیشب قبل از خواب توی مغزم نوشتم.

دوشنبه، 10مرداد 1401

۲
۲
باران رضایی
باران رضایی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید