
"اینجا جنگ است خانم جان، جنگ. مگر نمیدانی قحطی آمده؟" دو روز است که این دیالوگ از سریال مورد علاقهام مدام توی سرم تکرار میشود. انگار که مثل پتک خودش را توی مغزم فرود میآورد. الان اگر تراپیستم بود ازم میپرسید: "که چرا این جمله آنقدر برایت مهم شده است. مگر چه حسی در تو ایجاد میکند؟ از چه چیز جنگ و قحطی میترسی؟" به نظرم که این سوالاتش کمی مضحک است. دقیقا مثل چند جلسه قبل که بهش گفتم بعد از شنیدن خبر سقوط هرات به دست کابل حالم خیلی بد بود و آن شب را تا صبح گریه کردم. اولین ریاکشنش این بود که "خب خیلی سخت است ولی چرا ناراحت شدی؟ مگر برای تو چه حسی داشت؟" صادقانه بخواهم بگویم یک لحظه مغزم قفل کرد. آن لحظه خیره شدم توی چشمانش که از پشت عینک فریم مشکیاش زل زده بود به من و منتظر جواب بود. در ذهنم برایش توضیح میدادم که خب منظورت چیست که چرا ناراحت شدم! این خیلی بدیهی است که ناراحت شوم و اگر بیخیال بودم عجیب بود! اما به جای اینها، برایش قصهسرایی کردم که به این فکر میکنم که همه مردم آن شهر تا دیروز برای خودشان خانه و زندگی داشتند، سرکار مدرسه دانشگاه خانواده! یک زندگی شاید نه خیلی خوشایند اما روتین، با آزادی نسبی و بدون حرف زور لااقل نه اینقدر ملموس. در جواب دوباره تکرار کرد که "خب بله سخت است اما شاید خودت یک جاهایی رویایی داشتی و نرسیدی و الان نگرانیت برای اونه؟" دلم میخواهد اعتراف کنم که کمی از حرفهایش لجم گرفته بود. چرا اصرار داشت از یک ناراحتی کاملا منطقی، مرثیهای غمانگیز از ناکامیهای خودم بسازد؟ دوباره سکوت کردم. همینجوری که زل زده بود داشت مرا آنالیز میکرد من داشتم به این فکر میکردم که خسته نمیشود تمام این چهل و پنج دقیقه را همینجوری بی حرکت مینشیند؟ یکبار به شوخی بهش گفتم به شما انگار تافت زده باشند آخر اصلا تکان نمیخورید. خودش هم خندهاش گرفت و کمی در آن مبل تک نفره فیلی رنگی که درش فرو رفتهبود جابهجا شد. یا مثلا اینکه چه تابستان باشد چه زمستان همین کت چهارخانهی آبی مشکی را به تن میکند. واقعا در این هوای مردادماه چطور گرمش نمیشود؟ درجه کولر دیواری هم که همیشه روی بیست و پنج درجه ثابت است. توی همین فکرها بودم که یهو پا چپش را کمی تکان داد و همین باعث شد آن کاوری که ته کفشش کشیده بود صدا دهد و مرا از رشته افکارم پرت کند توی اتاق. من هم کم نیاوردم و دوباره شروع کردم به قصه گفتن که خب من هم یک آرزوهایی داشتم که بهشان نرسیدم ولی در این ماجرا اینکه یک عده بخواهند به آدم زور بگویند، مجبورت کنند جور دیگری بیاندیشی، زندگی کنی و آنی بشوی که آنها خوششان بیاید برایم اصلا قابل تحمل نیست. خلاصه که آن روز تقریبا بیست دقیقه به همین روال گذشت. او سوال میپرسید من پاسخ میدادم و مدام در کنکاش بود که بفهمد چرا من به تعبیر خودم از این ظلم تا به این حد رنجیدهام! هنوز هم که از آن جلسه تقریبا یک ماه گذشته به نظرم سوالات آن روزش خیلی مسخره بود. شاید اگر میپرسید زورگویی برای تو چه خاطرهای را تداعی میکند یا تو را یاد کدام روزهای زندگیت میاندازد، کمی منطقیتر بود. اگر بخواهم به جای آن تراپیست جوان از خودم بپرسم که جنگ برایم چه تداعی دارد، میگویم برای ما که در این خاورمیانهی طلسمشده ساکنیم، جنگ روایت هرروزه زندگیمان است. جنگ که فقط موشک و بمباران و قحطی نیست. همین که بهت زور میگویند و تو در شکستش ناتوانی، همین که آدمها میمیرند و فقط میتوانی تماشا کنی، همه اینها یعنی جنگ لحظهای!