ویرگول
ورودثبت نام
باران رضایی
باران رضایی
باران رضایی
باران رضایی
خواندن ۷ دقیقه·۴ سال پیش

تمرینی برای نوشتن

مهمانی نقاب‌ها

جوری که توجه بقیه جلب نشود آمد خودش را چسباند به من. دستش را گرفت جلوی گوشم و گفت این یک راز خانوادگی است. حواست باشد. اگر بقیه بفهمند نسل‌کشی می‌شود. آب دهانم را به سختی قورت دادم و سعی کردم عادی جلوه دهم. پاهایم را حس نمی‌کردم و به نظرم وزنم از یک پشه هم سبک‌تر شده بود. معلق شده‌بودم و داشتم از صندلی‌م دور و دورتر می‌شدم که یک دست نشست روی شانه‌ام. جوری افتادم پایین که فکر کنم صدای شکستن استخوان‌هایم را شنید. برگشتم سمت‌‌ش، یک لبخند پهن زد که مطمئنم اگر حواسم جمع بود می‌توانستم دندان‌هایش را بشمارم، گفت "من عمه‌ی بزرگ‌ش هستم، پریچهر. شما می‌توانی مرا عمه خانم صدا کنی." یک لبخند زورکی زدم و در جوابش گفتم "سلام! خوشحالم میبینمتون عمه خانم!" خواستم دستم را دراز کنم سمت‌ش که یاد راز خانوادگی که همین ده دقیقه پیش فهمیده بودم افتادم و پشیمان شدم. او هم رغبتی نشان نداد و رفت. از پشت سر نگاه‌ش کردم ظاهرش به نظرم عادی بود. شبیه خودم. موهایش را ریخته بود دورش و یک لباس مخمل مشکی پوشیده بود. با آن کفش‌های پاشنه بلند هم خیلی خوب راه می‌رفت. ظاهرا که برای‌ش کاملا راحت می‌آمد. راهش را گرفت رفت سمت برادرش. عمو پرویز! ایستاد کنارش. بازو‌ش را گرفت و شروع کرد خندیدن. نمی‌دانم بهش چی گفت که برگشت مرا نگاه کرد و از دور برای‌م دست تکان داد و لبخند زد. من هم گوشه لبم را کج کردم. زیر لب گفتم یعنی عمو پرویز هم؟ خیلی شیک و آرام ایستاده بود. دست راست‌ش را گذاشته بود توی جیب شلوارش و توی جمع خانوادگی‌شان خوش و بش می‌کرد. ایستادم سرپا و سعی کردم به بهانه‌ی آشنا شدن با بقیه دقیق‌تر براندازشان کنم. کاش چشمانم مثل تونل‌های ورودی فرودگاه، ایکس‌ری داشت. این آدم‌های بزک دوزک کرده وارد می‌شدند و از آن‌طرف هویت واقعی‌شان خارج می‌شد. آخر اینجا همه‌چیز خیلی قشنگ و کاملا با جزئیات دیزاین شده. آدم باورش نمی‌شود. یعنی این‌ها هم؟! اصلا همین که پشت‌بام را برای امشب انتخاب کرده‌اند خودش عجیب است. یک گروه نوازنده تقریبا کنار ورودی ایستاده و می‌نوازد. مطمئنم که این دفعه سومی است که دارند قطعه هشت سمفونی بتهوون را اجرا می‌کنند. انگار که آمده‌ باشند تمرین قبل اجرا. فقط کار خودشان را می‌کنند. خیلی توجه‌ای به مهمان‌ها و اینکه خوششان بیاید یا نه ندارند. فقط می‌نوازند. یک میز بزرگ چوبی را گذاشتند وسط و برای پنجاه نفر دورش صندلی چیده‌اند. این شش جوان نوازنده آن‌سر میزاند و من این‌سر. بالای میز دقیقا در مرکزش، یک لوستر آویزان شده. یک طاق چوبی بلند دور تا دور میز است و لوستر به سقف‌ش وصل شده. روی میز و برای هرنفر گل شمع و بشقاب گذاشتند. روی هر بشقاب یک کارت سفید کوچک است که اسم فردی که باید آنجا بنشیند روی‌ش نوشته شده. این دیگر چه کاری است! مگر مراسم تحلیف ریاست جمهوری است! خب هرکس هرجا دلش بخواهد می‌نشیند دیگر! با این‌حال هیچکس روی صندلی ننشسته. همه‌شان ایستاده‌اند سرپا و جوری که انگار بعد از سال‌هاست همدیگر را دیده‌اند، باهم میخندند و گپ می‌زنند. چرا انقدر لباس‌هایشان شبیه هم است! انگار که گروه سرود باشند.‌ از عمو پرویز که بزرگ خانواده‌شان است تا پسرهای جوان‌شان همه کت شلوار مشکی پوشیدند، پاپیون هم‌رنگ با کت‌شان را هم به یقه‌ی سفید پیراهن‌شان گره زدند و تقریبا همه‌ دست راست‌ را گذاشته‌اند توی جیب بغل شلوارشان. خانم‌های مهمانی هم که همه مشکی‌ پوش. یکی یقه لباس‌ش کج و دامن‌ش کوتاه است. آن یکی لباس‌ش ساتن بلند دنباله‌دار است. حتی دخترهای جوان‌ هم مشکی پوشیدند. لابد این هم رسم خانوادگی‌شان است. هیچ‌کدام‌شان را هم نمی‌شناسم. تا الان فقط با عمه خانم آشنا شدم. من هیچ‌وقت تصوری از چنین روزی نداشتم اما دست‌کم مطمئنم چنین چیزی را اصلا نمی‌خواستم. شبیه این است که بعدظهر آمده باشند در خانه‌ام و بگویند "امشب مراسم ازدواج‌ت است. این لباس‌ها را بگیر و ساعت هشت شب بیا به این آدرس. دیر نکنی‌ها!" همه‌چیز همین‌قدر گنگ است. اگر دست من باشد اول از همه دلم می‌خواهد بروم و سازهای آن گروه موسیقی مسخره را بکوبم توی سرشان. بعد هم دستم را ببرم بالا و بلند بگویم "من اینجام. منو می‌بینید؟" آخر سر هم بروم زیر میز و آنقدر گریه کنم که چشمانم پف کند، آرایش‌م خراب شود و با خودم فکر کنم که چطور به این‌ها بگویم که رازتان را می‌دانم؟ عوض همه این‌ها نشستم روی صندلی‌ام. شده بودم مثل جورابی که کش‌ش هرز شده و وا رفته. نگاهی به ساعت مچی‌ام انداختم. نیم ساعت است دارم با چشم‌هایم طول و عرض‌شان را وجب می‌کنم. اگر ماشین‌حساب دم دستم بود می‌توانستم محیط و مساحت همه‌شان را حساب کنم. اما بیشتر کنجکاو بودم بدانم زیر لباس‌شان چه خبر است. اصلا بدم نمی‌آمد همه را به صف کنم و ازشان بخواهم لباس‌هایشان را دربیاورند تا بتوانم بدن‌شان را ببینم. می‌توانم برای شروع بروم سراغ آن دختر مو بلوندی که گوشه پایین میز ایستاده. به قیافه‌اش می‌خورد که سی ساله باشد. موهای‌ش را گوجه‌ای جمع کرده پایین سرش و پشت پیراهن‌ش هم یک زیپ سراسری است. مثلا حواس‌ش را پرت کنم و کمی از زیپ لباس‌ش را بکشم پایین. حالا اصلا آمدیم و درست بود بعدش را می‌خواهم چه کنم؟ نه اینطور نمی‌شود. عوض این‌که یک لنگه پا بمانم این وسط و با چشم‌هایم این‌ها را لخت کنم، وارسی و بعد دوباره لباس تنشان کنم، باید برای خودم فکری کنم. همان یک‌ذره امیدی که ته مغزم جا خوش کرده بود که شاید این راز دروغ باشد، را تا کردم گذاشتم توی جیبم و اجازه دادم شک و تردید مثل موریانه همه‌ی فضای ذهنم را بخورد. موبایل‌م را برداشتم و زنگ زدم به شکیب. هنوز بوق نخورده‌بود که جواب داد. اصلا اجازه نداد حرفی بزنم، سریع گفت "عزیزم مامان بابا رسیدن. الان میایم بالا" بدون حرف قطع کردم و گوشی را پرت کردم روی میز. این خانواده من هم که همیشه دقیقه نودی‌اند. حداقل امروز را به موقع می‌آمدید! سرم را چرخاندم سمت نوازنده‌ها. یکی در گوش‌شان چیزی گفت و رفت. تغییری در صفحات نت جلوی‌شان دادند و مجدد نواختند. یک آهنگ نسبتا شاد! چند دقیقه بعد مامان بابا و شکیب روی پشت‌بام بودند. پس مناسبت اینکه کنسرت گوش‌نواز‌شان را بلاخره تمام کردند ورود آقای داماد بود! عمو پرویز و عمه خانم رفتند جلو و بهشان خوش‌آمد گفتند. شکیب هیچ‌وقت نگفته که چرا پدر مادر و یا خواهر برادری ندارد. حتی مامان بابا هم در این‌مورد سوالی ازش نپرسیده بودند. از روز اول فقط از عمو پرویز گفته‌بود. این‌که چقدر باسواد و شوخ است و همسرش را سال‌های جوانی از دست داده. عمه خانم را تا همین امشب اصلا نمی‌شناختم. به نظرم بر خلاف لبخند ملیح‌ش از آن زن‌های باسیاست است که آدم‌ها را روی انگشت‌ش می‌چرخاند. مامان بابا آمدند سمت‌م. بغل‌م کردند و مثل همیشه یک لیست بالا بلند توجیه مسخره را برای دیر رسیدن‌شان ردیف کردند. مامان را کشیدم کنار و گفتم "باید یه چیزی بهت بگم" هنوز حرف از دهانم خارج نشده بود که عمه خانم آمد و به بهانه‌ی آشنایی با خانواده‌شان، دست‌ش را کشید و با خود برد. شکیب آمد سمتم، خودش را چسباند به من و گفت "ببخشید تنها موندی" بعد هم هنوز جمله‌ی معذرت‌خواهی‌ش تمام نشده اشاره کرد که چقدر چیدمان فضا را دوست دارد و دست عمه پریچهر درد نکند که همیشه زحمت هماهنگی‌های عروسی‌ نوه‌ها با اوست. همین‌جوری داشت برای خودش تعریف می‌کرد که انگشتان دست چپ‌م را گذاشتم روی لبانش و گفتم "لازمه که راجع به موضوعات مهم‌تری حرف بزنیم! بریم طبقه پایین." اول‌ش تعجب کرد. بعد یک چشمک زد و گفت که موافقه. انقدر همه گرم خوش و بش خودشان بودند که مطمئنم اصلا متوجه غیبت ما نشدند. یادم باشد دفه بعدی که خواستم برای مراسمی کارت بفرستم حتما بنویسم لطفا به صاحب مهمانی توجه کنید! حالا اصلا این‌ها مهم نیست من باید امشب تکلیفم را مشخص کنم. همین که رسیدیم پایین خیلی بی‌مقدمه گفتم "من رازتون رو میدونم. لباساتو دربیار میخوام خودم ببینم مطمئن شم." اصلا از بچگی‌م همین‌جوری بودم. بلد نبودم چجوری باید خبری را به بقیه بگویم. حرف را بدون پس و پیش پرت می‌کردم وسط صورت‌شان. حالا هم که سی سال‌م است همین‌کار را کردم. این راز را جوری کوباندم توی صورت‌ش که چسبید به دیوار. تنها واکنش‌ش این بود که خودش می‌خواسته امشب همه‌چیز را بگوید. چه جمله‌ی مسخره‌ای! درست عین دیالوگ فیلم‌ها. وقتی مچ آدم‌ها را می‌گیری و دست‌شان را رو می‌کنی، اولین جمله‌ای که برای دفاع از خودشان می‌گویند این است. چقدر دلم می‌خواست پاشنه کفش‌م را بکنم توی چشم‌ش. ربان دورگل‌م را باز کنم و بپیچانم دور گلوی‌ش. یا حتی بروم بالا و داد بزنم که همه چیز را می‌دانم. ولی به‌جای‌ همه این‌ها فرار کردم. به‌جای اینکه بایستم و تمام‌ش کنم فرار کردم. حتی به خودم زحمت ندادم بروم بالا و مامان بابا را بردارم. انگار که این ربان را دور گلوی خودم پیچیده باشم. خودم را انداختم توی راه‌پله. پله‌ها را دوتا یکی می‌دویدم پایین که داد زد "سی‌سال زن بودن بس است. از حالا به بعد می‌خواهم مرد باشم. با دکترم صحبت کردم او هم موافق است."

بداهه نویسیداستان
۲
۰
باران رضایی
باران رضایی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید