چرا به خاطر چیزهایی که خودمان انتخابشان نکردهایم، مردم اینقدر راحت بر اساس ظواهر قضاوتمان میکنند؟
در جایی که متولد شدم، در خانوادهای که در آن رشد کردم، یا حتی محل زندگیام... هیچکدام انتخاب من نبودهاند.
پس چرا باید به خاطر چیزهایی که انتخابشان نکردهام، احساس کمبود، ناراحتی و هزار حس دیگر به من دست بدهد؟
چرا آدمیزاد اینقدر سطحینگر شده؟
چرا کسی به عمق ماجرا نگاه نمیکند؟
امروز یکی حرفی زد که تمام این فکرها را دوباره در سرم انداخت؛ اینکه محل زندگی آدمها و خانهشان مشخص میکند چهجور آدمهایی هستند.
همین شد معیار انتخاب.
معیار زندگی.
معیار ازدواج.
معیار قضاوت کردن.
معیار همهچیز...
این روزها چیزی که کمتر از همه پیدا میشود، انسانیت است.
چرا شخصیت و انسانیت آدمها برای هیچکس مهم نیست؟
چرا همهچیز تبدیل شده به منفعت؟
چرا آدمها قبل از اینکه خودِ آدم را ببینند، شرایط زندگیاش را میبینند؟
چرا سزاوار زندگیای که هستیم، زندگی نمیکنیم؟
آنقدر «چرا»ی بیجواب در سرم جمع شده که امشب واقعاً سرم دارد میترکد.
واقعاً خیلی سعی میکنم زندگی کنم؛
اما نمیدانم تا کی قرار است دوام بیاورم.
این زندگی حق من نبود.
میگویند خوشبختی و معجزه هیچوقت اتفاق نمیافتند؛ باید خودت تلاش کنی تا به آنها برسی.
اما گاهی فکر میکنم این حرف هم دروغ است.
من به معنای واقعی کلمه متلاشی شدهام.
هر تکهام یک طرف پرت شده و من هر روز، به زور، خودم را سر پا نگه میدارم.
هر روز دارم به چیزی تظاهر میکنم که نیستم.
من واقعاً حال دلم خوب نیست.
کاش این همه تاریکی، من را در خودش نمیکشید.
کاش هر بار بیشتر و بیشتر درونش غرق نمیشدم.
تاریکیِ بیپایان زندگی من...
سیاهیِ مطلق.
همه بلدند حرفهای قشنگ بزنند.
همه میتوانند برای چند دقیقه شبیه تراپیستها شوند و بگویند «مثبت فکر کن»، «قوی باش»، «خودت زندگیات را بساز».
اما پای عمل که میرسد، خیلیها ترسو میشوند.
کاش واقعاً یک معجزه اتفاق بیفتد.
چون من واقعاً بریدهام...
از همهچیز.