نگاهِ اولش انگار پایانِ جهانم بود
دو چشمِ روشنش آغازِ عشقِ بیامانم بود
جهان را زیر پا کردم، نظیرش را نمیدیدم
میانِ این همه چهره، شبیهِ او نمیدیدم
دریغا، عمرِ آن رؤیا چه کوتاه و چه غمگین
پس از او ماندهام تنها، میانِ خاطراتِ شیرین
دلم مشتاقِ آن چشم است، همان چشمانِ رؤیایی
هنوزم زندهام با یادِ آن چشمانِ تماشایی
تمامِ عمر خندیدم به این عاشق، به آن عاشق
نمیدانستم آخر میشوم خود نیز یک عاشق
چنان عشقی به جانم زد، که خنده از لبم افتاد
پس از او تازه فهمیدم، چه بر سر دلم افتاد