گاهی انسان
در گوشهای از زندگی
به بنبستی میرسد؛
جایی که نه میشود حرف دل را
با کسی شریک شد،
نه میتوان آنچه در سینه میگذرد
در قالب کلمات جای داد.
من در همان برهه
به هنر پناه آوردم؛
و اینگونه شد که نقاش شدم.
میخواهم از هنر بگویم؛
از بومی که هر رنگش
روایت یک داستان است.
قرمز، حکایت عشق است؛
سیاه، قصهی حزن و اندوه.
و هر خط، هر نقش،هر طرح
حکایت یک زندگیست؛
گاهی ناب و شیرین،
گاهی تاریک و دردناک.
مگر نه اینکه انسان
از نخستین لحظهی تولد
با درد زاده میشود؟
با درد رشد میکند،
با درد میآمیزد،
و شاید در میان همین دردهاست
که به تعالی میرسد.
درد، برای هر انسان
معنای خودش را دارد.
گاهی زندانبانیست
که آرزویی را در دل
به بند میکشد؛
و گاهی همان درد
بالِ پروازیست
برای پروانهای که هنوز
در پیلهی خویش
زندانیست.
شاید زندگی همین باشد؛
معنایی که از دل درد
متولد میشود.
و هنر شاید
تعبیر دیگری
از همین درد باشد.
میتوان از درد
حکایت ساخت؛
میتوان آن را رنگ زد،
بر بوم نشاند،
به شعر سپرد؛
و یا آنقدر در آن غرق شد
که درد نام دیگری پیدا کند.
وقتیغرق در هنر میشوی،
گویی روحت از این جهان فاصله میگیرد
و پا به عالمی دیگر میگذارد؛
جایی که
رنگها حرف میزنند،
سکوت معنا پیدا میکند
و روح برای لحظهای
از درد رها میشود.
من نیز شفای درد خویش را
در هنر پیدا کردم؛
در همان پیلهای
که روزی مرا در خود محبوس کرده بود.
آموختم که شاید
همهی پیلهها
برای زندانی کردن ما نیستند؛
بعضی پیلهها برای متولد کردن
یک پروانهاند.
و من
از میان رنگها
از میان دردها
از میان سکوتها
پروانه شدم...
پروانهای که هنربه او
معنای دوبارهای برای زندگی بخشید.